iş yaşamında karşılaşılan en büyük zorluk

kendi seçemediğim, normal hayatta bırakın görüşmeyi selam bile vermeyeceğim, yolumu değiştireceğim dengesiz insanlarla aynı ortamda aynı havayı solumak...
tarifsiz zulüm

ilk gün tuvaleti sormak illaki bir gıcık olması kafayı ona takmak

çalışanları köle zanneden bir anlayışa sahip patron.

evhamlı, kolay panik olan, her davranışı bana mı yapıldı, bana laf mı sokuldu olarak sorgulayan biriyle meslektaş olmak. sürekli beraber çalışılan kişi önemli...

bizim müdürün "k'leri" "g" diye söylemesi. yemin ederim iş yerinde çektiğim en büyük çile, zorluk o. kadın hem taş gibi hem de konuşunca "kapıda" yerine "gapıda" falan diyo. gerisini siz tahayyül edin artık.

9 yıllık bir ağır sanayii dönemim var, o zamanlar işler acaip yoğundu. sanırım 5-6 yıl sabah 8 gece 22:00 şeklinde çalıştım. haftanın ilk 4 günü bu düzende çalışıyor cuma mesaiye kalmıyorduk. cumartesi yine mesai, bazen pazarda çalıştığım oluyordu.

insanlıktan çıkmıştım resmen, robot gibiydik bir de iş ağır bakır baralarla çalışıyorduk bilen bilir bakır yükü ağırdır.

sanırım bu dönemdi, işten ayrılmayı çok düşünmüştüm ama evin sorumluluğu bendeydi. annem de babam da hastaydı. o yüzden ya sabır dedik yola devam ettik ama bugün düşününce iyi ki o günleri yaşamışım diyorum. elim esas anlamda orada ekmek tuttu, kir pas yağ içinde ekmek kazanmanın zorluğunu anladım.

bana hayatı öğretti bu dönem, alın teriyle kazanmak ve kimseye yük olmamak gerçekten çok güzel bir şeydir.

çalışmak.

iş hayatı genel olarak zordur,

mental olarak sağlamsanız her zorluğun üstesinden gelirsiniz. ana kuzusuysanız olduğunuz yerde kalırsınız.

çok var. benim en çok maruz kaldığım ise sırf benden daha önce o işe girdiği için her şeyi daha iyi bildiğini iddia eden güruh. bunların birçoğu artık fosilleşme evresinde. bulunduğu yerin kaymağını ekmekle sıyıran tayfa. yaptığı işi sadece ezbere yapmaktan başka bir şey bilmez, bilmediği gibi senden üste çıkar biz onu yıllardır öyle yapıyoruz diye.