jorge luis borges'in cemil meriç ile mektup arkadaşlığı

şu anda ahmet hamdi tanpınar sözlüğü isimli müthiş kitabını okumakta olduğum sefa kaplan'ın bir şans eseri ortaya çıkardığı kader ortaklığı diyebileceğimiz mektuplaşmalardır.

jorge luis borges elli beş yaşındayken kör olur. bunu beklemektedir büyük yazar. ailesinden aldığı bir miras olarak kabul eder körlüğü ve onunla yaşamayı öğrenir. ve otuz seneden biraz fazla zaman boyunca dünyayı aydınlatan ama kendisine hayrı olmayan gözleri ile bakar etrafına.

sonra bir gün, 1982 yılında, dünyada kendisi gibi kör olan bir yazar olup olmadığını merak eder. sanki m. night shaymalan'ın çektiği unbreakable filmi gibi. ufak bir temel farklılık ile elbette.

cemil meriç'e ulaşır. cemil meriç otuz sekiz yaşında kör olmuştur. o da otuz yıldan fazla mahkum olmuştur karanlığa. ama jorge luis borges gibi vakur karşılaşmamıştır körlüğü.

mektuplaşmaları iki yıl sürer. ve bu mektuplaşmalardan iki yıl sonra jorge luis borges, üç yıl sonra da cemil meriç hayatını kaybeder.

iki yazar körlük ile ilgili deneyimlerini paylaşırlar bu mektuplar aracılığıyla. birisi yetiştiği çevre ve sahip olduğu imkanlar sayesinde körlük ile yaşamayı kabullenmişken diğeri yine aynı nedenler yüzünden körlükle bir türlü barışamıştır.

bu konu üzerinde daha derin bilgi için sefa kaplan'ın yazdığı gözleri görmeye iki adam isimli kitabı okumak çok faydalı olacaktır.

çok ilginç bir hadise imiş gerçekten. körlük deneyimini paylaşmak... başlı başına ilginç bir hadise...