kendini ana karakter sanmak

bu aralar çok dikkatimi çekiyor. ilgi arayışı mıdır bilmem. birileri var, kendisini öyle bir yere konumlandırmış ki hayatındaki herkes figüran-yan karakter kendini de bu hikayenin başrolü gibi görüyor. en büyük aşkı o yaşamış bitirmiş, en büyük trajedi kendisinde. her şeyi böyle romantize eden anlatı tarzına sahip. sizin o benmerkezci hayatlarınız kimsenin umrunda değil, bizler de figüran değiliz haberiniz olsun hayatımın figüranı.

bu gibi konuları kafaya takmamak lazım, herkes kendi hayatının ana karakteridir ve etrafındaki herkes o hayatın figüranıdır, figüran olmayan ana karakterler annesidir, babasıdır, sevdiceğidir, çoluğudur, çocuğudur yani ailesidir. bu kadar hassas düşünmelere gerek yok, hayat kısa, birds are flying..

ne olmuş size mi soracak bu insanlar kendilerini ne sanacaklarını, siz karar mercii misiniz. bırakın nasıl mutluysa herkes öyle yaşasın. hadi eyv..