kimsenin okumadığı ama bizim yazmak istediklerimiz

hoş ne yazmak istediğimi de bilmiyorum ama sıkışmış hissettiğim günlerde yazıyorum da buralara..

sadece bizim hissetmiş olduğumuz hisler
keşke tarifi olsa diyorum şimdilerde..
mutluluk reklamı yapıyoruz esasen. hiç bitmek bilmez huzursuzluklarımda havadandır ya deyip geçiştiremiyorum da oysa. anlatması güç kelimelerimle sıkıştım kaldım. ne zaman bitecek, ne zaman yenilenecek bu vâr oluşsal metinlerim.. neden yoksun, neden gidiyorsun, neden geldin gibi sorularımda boşvermem lazım biliyorum. yendiğim ve kazandığım zaferlerimin gölgesinde birde kazanamadığım ve her defasında yenildiğim bir konuda var oysa. yenildiğimi ayna karşısına geçtiğimde her defasında bir daha anlıyor ve fark ediyorum. güçlüyüm demek isterdim değilim. ağlamakta isterdim esasen ama ağlayamıyorum. yüzüme tebessüm bile koyamayan duygularımın acıya dönüşmesi hissiyle burası her geçen gün biraz daha karanlık.

bir de yazmak isteyip de kimsenin okumasını istemediklerimiz vardır. yazmak, içinizi dökmek, kendinizi rahatlatmak ister ama bazı şeyleri dile getiremezsiniz. günlük tutmak böyle durumlar için birebir..

yazacak cesareti gösterebilsek okunur da beğeni alır mı o meçhul.

hah işte.! 'sözlükler tam da bu iş için ideal adreslerdir' derlerse de inanmayın.. denemeyin.
"kimsenin" okumayacağından emin olduğunuz şeylerle siz de ilgilenmeyin, yazmayın.

okumayacağını bildiğim ama okumasını istediklerim gibi bir şey