kimsenin umurunda degilsin

aslında olan tam olarak bu kabullenmek biraz zor sanırım

dünyanın en rahatlatıcı şeyi olabilir
çünkü birinin umrunda olursam ben tedirgin olurum
rahat olamam
onun umrunda olduğum için kendime çeki düzen vermem gerek
rahatımız bozar bu

bunu ilk düşündüğümde ben de çok üzülüyordum fakat umrunda olmadığımız insanları da biz sandığımız kadar umursamıyoruz... yani kim bu insanları düşünerek yatıp kalkıyor ki. bişiler yaşanacaksa yaşanıyor ve acımızı çekip yolumuza bakıyoruz sonuçta. hayat bu bizim umursadıklarımızda bir gün bizi umursarlar elbet.

armullah'a katılıyorum öğretmenim.
birinin umurunda olmanın stresi ağır gelir bize. böyle rahatız.

böyle boş beleş yaşamak, hafif ve yüksüz, kendi halinde. çok daha güzel sanırım.

(bkz: bana öyle bi bilgi gelmedi)

benim umursadığım insanlar var, beni umursayan insanlar var, öldüm mü kaldım mı diye haftada bir yoklayanlar var. daha nolsun?

siz istiyorsunuz ki sıçtığınız boka kadar bilsin birileri ama öyle olmuyo o işler. ne demiş eskiler; ne sıçtın ki elime ne süreyim yüzüne.

nevet öyleyim

aslında bu, çok da kötü bir şey değil.

eski usül, gerçek askerlik yapanlar bilir; komutana çarpılmak diye bir deyim vardır. ortalıkta dolaşıp göze batarsan biri mutlaka bir iş kilitler. özetle, askerlik çok kötü bir şey değildi. bir ton para verip arazi olmanın topluma hiç bir yararı yok.

aslında insan kendini umursamiyor ki bir başkasını gerçekten umursasın. vardır elbet umursayan kendini ama genel manada hep umursamayanına denk geldim ve kendim de dahilim.

ne için yaşıyorsun?
kaç şeyi kendin için yapıyorsun?
çalışır mıydin tamamıyla sen olduğun için insanlar yanında dursaydı.
o filmi seyreder, o kitabı okur muydun?
kendin için mi alkole, herhangi bagımlilik yapıcı bir maddeye düştün yoksa birileri için dertlenip umursanmak, affedilmek istiyor olduğundan mı?

kendin icin vücut geliştirir miydin mesela bu çagda, hayvan avlamıyorken? şimdi sporun verdiği mutluluk hormonu vs için evet kendin icin yapiyor olabilirsin ama başlama motivasyonun neydi?

bu listeyi feci çoğaltabilirim.
kendim için yapacağım çok şey fark ettim. herhangi bir şey üretmek mesela. kimse görmese de üretmek ama. bu kendim için. ıyi de, kendim neyim? neyin parcasiyim?

umursanmadığını düşünmek bile insanların varlığı ile olabilir. umursamayı ya da umursamamayı umursamak oluyor. bir kısır döngü işte. diğeri izole bir hayat oluyor zaten. izole bile yaşasa bir insan sallıyorum bir adada, orada bile karıncayı, yagmuru, ruzgarı umursayacak. belki de o sineklerin kendisini kasıtlı ısırdığını dusunecek bir yerden sonra
veya tam ihtiyaci anında bir meyve agaçtan tesadüfi bir sekilde yere dusecek ve bir seyin kendisini umursadiğıni zannedecek insan. anlam yukleyecek, ilah edinecek o agaci belki de. belki de gercekten oyledir dusunceleri.

her neyse,
gercekci olursam derim ki, insan umursamak üzere yaratılmıştir.
bunu yönetebildiği surece fayda veren, fayda gören olacaktır. ınsan insana muhtactir.