kimsesizlik

guvenebileceginiz, akıl danısabileceginiz, maddi manevi desteginiz olacak kimseniz yok diyelim.
kimsesizsiniz.

ben burada ust farkındalıkla bakma taraftarıyım trajik bi okuma yerine:

-benim aklım bana yeter. maddi ve manevi kimseye ihtiyacım yok.

ama işte nilgun marmara cızırtı yapıyor arada:
-keske birisi olsaydı. insan tek basına dag olamıyor.

zordur. ama sağlığın yerindeyse, aklın başındaysa ve az çok dünyaya ayak uydurabiliyorsan. insan büsbütün kimsesiz kalmaz.

haaaaa, bunu beceremeyecek mallar da yok değil. o da bir ayrı mesele.

'kimse'lerle dolu bir dünyada mı? hurafedir bence. ya da bir özlem.

bir anadan doğmuştur her yolcu. en azından ana 'kimse' kesin bir 'kimse dir.

kimsesizlik aslında 'kimse yetersizliği duygusunu' tanımlar. varolan kimselerin yetmemesi daha fazlasının istenmesi gibi...

şimdi bunun üzerine bir ton şey yazardım da, gereksiz laf kalabalığı. kafanızı silkelemeyeyim şimdi durduk yere.
kısa kesiyorum. kimsesizseniz kimse sizsiniz.