kimsesizlik hissi

aslında herkesin yanınızda olup, aslında kimsenizin olmayışıdır...

bir gün, bir arkadaşım, ben o kadar yalnız hissediyorum ki biriyle arkadaş olduğum vakit, elindeki tüm oyuncakları karşımdakine verip sonra da onları korkutan insan oluyorum demişti. ve haklıydı. ben de bir parça korkmuştum ani ve çok gelen ilgi ile. bende ise durum biraz daha farklı insanları hayatıma alırken onlar için zaman çok harcayıp üzerlerinde bir tesir bıraktıktan sonra değer atfetmeye başlıyorum. çünkü terk edilme konusunda aşamadığım bir durum var. eğer biri hayatımdan çıkacaksa koşullar ne olursa olsun onu bir şekilde etkiliyorum. sonra o her şeyi yoluna koyduğunu/koyduğumuzu düşündüğü sırada yaşadığım sahteliğin içinde boğulmaya başlıyorum. çünkü bence yaralar iyileşmez. benim yaralarım iyileşmiyor. hep izi kalıyor. acısı fiziksel olarak azalan bir yaranın izine baktığımda tekrar tekrar o kazayı hatırlamak gibi. zihnimde tekrarlamaya başlıyor beni acıtan anlar. ben en dibe gidiyorum. nefes alamaz hale gelene dek orada kalıyorum. sonra temel hayatta kalma içgüdülerim devreye giriyor. tekrar su yüzüne çıkıyorum. güneşi tenimde hissettiğimde yaşamın kıymetli olduğuna, yara izlerinin acımıyorsa iyileştiğine inanıyorum. sonra yeni bir atakla tekrar karanlık kaplıyor. bugün karanlık. hiç ışık yok üstelik. hissettiğim şey de bu, kimsesizlik.

asagilik bir borderline olmanin malzemelerinden biri. ilaclar, terapiler falan da fayda etmez. bir asagilik olarak yasayip bir asagilik olarak ölürler nice insanin hayatini boklayip. birkac kisi disinda kimse de uzulmez arkalarindan.

bir kaç aydır iliklerime kadar hissediyorum. sanki herkes beni unutmuş ve yalnızlığıma terk etmiş gibiler.

hele ''ailen'' olduğu hâlde...

ve kendine yetebildiğini hissettiğin o an

kendini suçlama ve değersizlik gibi kavramlarla ilişkili olduğu ifade edilmektedir. bunun yanı sıra yalnızlığın depresyon, anksiyete bozuklukları gibi ruhsal belirtilerle pozitif ilişkisi olduğu ve içe kapanıklığı arttıran duygularında insanlarda kronik stres ve hastalıklara sebep olduğu bulunmuştur.
[[/alıntı]]

doğan cüceloğlu'nun kitaplarını falan okumadım ama youtube'da bir röportajında ''babam bana bir gün bağırdı bir şey için ve o an anladım, annen yok kimsen yok.'' diyordu.

kimsesiz kalmış kişilerden daha kötü durumda olan kişiler vardır. onlar gelecekte biriyle olma umudunu da yitirmişlerdir.

dün tescillendi. insan bildiği şeyi öğrenince şaşırır mı? bazen şaşırıyor.

güneşin gölgesi var, ay'ın yıldızları.ama benim kimsem yok diye devam eder.

bazı insanların hayatı gerçekten 0 nasılsın veya günaydın mesajıdır.
bu gerçekten fatih hocamızın da dediği gibi çok kalabalık bir yalnızlıktır.

insanın etrafında kimseyi bulamaması, destek alamaması ve tek başına kalmış gibi hissetmesi...
derinden etkiler, çünkü derin bir hüzün yaratır.*

b*ktan bir histir. bu durumu daha da b*ktan kılan şey, hayatınızda birileri olmasına rağmen, onlar için yalnızca bir görüntüden ibaret olduğunuzu bilmenizdir. fedakarlıklarınız, eforlarınız, kaygılarınız, endişeleriniz ve acılarınız yalnızca sizi ilgilendirmektedir. bir de bu duruma, hayatınızdaki insanların yavaş yavaş sizden uzaklaşmasıyla birlikte ilave edilen sessizlik, hayata karşı verilen bu mücadeleyi iyice kızıştırır. günlerce telefonunuz çalmaz, kimse nasıl olduğunuzu ve hatta sağ olup olmadığınızı dahi merak etmez.

fakat bu döneme teslim olmazsanız, aldığınız tüm yaralara rağmen ayakta durmayı becerebilirseniz sonu aydınlıktır. zira bu süreç sizi insanlara olan bağlılıktan, mutluluklarınızı onların inisiyatifine terk etme hatasından kurtaracak ve sizi gerçekten özgür bir insan yapacaktır.

biraz soğuk ama girince alışıyorsunuz. * konu kürek kemiğinin omuriliğe yakın kısmının kaşınmasiysa boqu yediniz ya da ayı gibi ağaca, kapı kenarlarından yardım alabilirsiniz ama konu illa destekse sallayın gitsin.

işte yokluğun adı. işte insanların beni kendilerinin uzağında tutmasına sebep olan olgu. ben hastalıklı değildim, ben eksik değildim, ben sadece onlardan uzakta yaşadım. ben sadece kendimden uzakta yaşadım. anlamadılar eksikliğimi. deliliğe vurdular. ben ağlamam gereken gereken yerde güldüm. deliliğe vurdular. size iddia ediyorum ki benden normali yok bu dünyada. ben delilik rolünü iyi oynadım. o kadar. ben çok içtim, o kadar.

ne hissi lan ne hissi.

öldüm ama hayattayım tarifi çok zor demiş can bonomo. ne güzel demiş.

kimsesizlik en güçsüz kudrettir. hissi ise en kudretli güçsüzlüktür.

üzüntü ve can sıkıntısı verir