kırtasiyeye girince gelen her şeyi alma isteği

bence o içerinin atmosferi ile alakalı bir durum. içeri girdiğinizde, her yeri cıvıl cıvıl görüyorsunuz.. kücük boyutlu delilik aslında.. hepimizin, yaşımız gereği ile terk etmeye zorlandığımız çocukluğumuzu bulduğumuz yer orası. 30 yaşında bir kadın olarak, hala barbieli kalemlerin olduğu rafa yönelebiliyorum mesela.. ve o konsepte bu hiç yadırganmıyor.. kırtasiye de 50 yaşında da olsanız, cicili bicili rafların önünde durduğunuzda, bu cok normal görülüyor. kırtasiye; bir çeşit " alice in the wonderland'dır."

benim bu konuda katilim d&r'dır. her subesi olmamakla beraber, gerçekten büyük subelerinde kupalar, peluş oyuncaklar, kalem kutular kısmında hala kayboluyorum... ne güzel ki içimizde ki cocuk gömülü değil, fırsatını bulduğunda hala dansa kalkıyor.

şimdiki kırtasiyeler çıfıt çarşısı gibi.
ne ararsan bi milyoncuya dönmüş her şey var içinde.
şekerleme bile var ya.