kişinin gemileri yaktığı o an

huzura erdiği an. öperler eşiğinden atlayip "madem oyle al bakim sana geberesice" dedigi an. sanki bir taş yerine oturmuştur ve her sey yoluna girmistir. oyle bir vicdan rahatligi ve vazgecis.

omuzdan tonlarca yük kalktığı andır.

milyon kez düşünmüş milyar kez diline gelmiş o cümlelerin artık ses olup çıkmasına izin verdiği an.

ya resmen bir milat..

aslında bir an daha var da şimdiki aklım olsa öyle yapmazdım. pişman değilim de işte daha başka bir yoldan da gidilirmişti.

yanmayan gemi yapıldığını anladığı andır. yaktığı gemilerin tamamı, yanmaz gemidir. hiçbiri tutuşmaz. herkes, her şey, her gün yanar ve yanmaya devam edecektir.

bazen yaktığınız gemiler size ait değildir. hesap hususunda, gemilerin gerçek sahininin çok daha farklı planları vardır.

çok oldu külleri bile kalmadı.

sabrının sonuna gelmiş insan anıdır. theseus değiliz ki gemiyi parça parça yenileyip yenisini yapalım. sonra da karşısına geçip paradokslar üretelim. *