kitapların katlanmasına gıcık olmak

kitaplarımın katlanmasından, yırtılmasında, kenarlarının bükülmesinden, lekelenmesinden cidden nefret ederim. bu yüzden de inanılmaz özenle bakarım kitaplarıma. gelin görün ki kitaplarımı bir başkasına ödünç vermek de bu işin en zor kısmı. hassasiyetimi bilmeyen ve dikkat edeceğine emin olmadığım birine asla kitaplarımdan birini veremem.

en gıcığı da (bkz: kitaba çay dökmek)

katlanmasına katlanamam

sürekli uyarıldığım o konu. mangalarıma özen gösteririm ama başka kitaplarda aynı hassasiyeti uygulayamıyorum.

hissetmediğim duygudur.

kendi kitaplarım için söylüyorum. kitapları okurken ikiye katlar okurum. daha çok keyif alıyorum öyle okurken.

kitapların içinde geçen ve aklımda kalmasını istediğim, eğer ileride kullanmak istersem kolayca bulmak istediğim ya da sadece çok sevdiğim cümlelerin altını çizerim. hatta bazen tüm paragrafın altını çizdiğim bile olur.

cümlelerin altını çizmekle de yetinmem. sayfa kenarlarındaki boşluklara, bölüm sonlarındaki yarım sayfalık boş bölümlere, kitap sonundaki boş sayfalara mutlaka notlar alırım kitapla ilgili.

çay ve kahve dökmüşlüğüm de çok vardır bazı sayfalara. tamamen dökmesem de mutlaka damla damla çay kahve izi vardır.

bunların tümünün sonunda kitaplarımla aramda bir samimiyet doğuyor. okundukları anlaşılan kitaplar onlar. çünkü okunduğu zamana dair izler var üzerlerinde.

kitaplarımın katlanmasına gıcık olmuyorum, kitaplarımın el bebek gül bebek saklanmasına da katlanamıyorum.

canı sıkılan gıcık olmak isteyenin sebebidir.