kıyaslanarak büyütülen çocuk

yarın bir gün büyüdüğünde arkadaşının kartviziti kendisinkinden guzel diye sinir krizi gecirecek cocuk. gerci bunlari konusmanin artik ne anlami var tartisilir, e malum cagimiz kiyas cagi.

kıyaslanmak aslında çocuğun öz benliğine yapılan bir saldırıdır. pek bu yönüyle bakılmasa da kişinin yaşam alanını ihlal de söz konusudur. bu hususu biraz açacak olursak her çocuk yaşam hedeflerine bir yön verip bunları geliştirecek yaratıcılığa sahiptir. bu dönem 4-5 yaşlarını kapsamaktadır. çocuk bu kadar erken bir dönemde kendi hedeflerini tayin edip bu yönde beceriler geliştirmeye başlamışken çocuğun geliştirdiği becerileri fark edemeyen ve kıyaslamaya giden ana-babalar kendi önemli gördükleri husular üzerinden çocukta bir baskı oluşturmaktadırlar. bu da hem çocuğun yetkinliklerini köreltmekte hem de çocuğun yaşam alanını ihlale girmektedir. kıyaslamaya maruz kalan çocuğun kıyaslandığı kişi kardeşiyse burada iki taraflı bir zarar söz konusudur. çünkü diğer çocuk da bu kıyaslama döngüsünün ezici tarafında kalmamak için sürekli çalışacak ve bu çaba onu fazlaca yıpratacaktır.

canı sıkıldığında bokuna savaş açar.
hırs sahibi yapmayın çocuklarınızı böyleee.

asırlardır aynı kurallar, hiç mi değişmez. ataerkil toplumun maalesef kattığı rezil şeylerden bir tanesi. yaşamış biri olarak kıyas, direkt olarak değil ama sürekli bir şekilde bireye yüklenen birincilik ittirmelerinden hep nefret etmişimdir. olmuyorsa olmuyordur. hayatta çok daha önemli şeyler var. kişilere katkısı birincilik ten çokça fazla olan" yaşamak"öğretilmeli. çocuğu dinlemeli, sorunları çözmek için istişare etmeli. hep bir dayatma ve istediğini yaptırma davranışları çocuğu çok yıpratıyor maalesef.

stres altında büyür

başarısız olur..

kıyas iki türlüdür:
- herkesten aşağı görülen çocuk,
- herkesten üstün görülen çocuk..

yollar farklı olsa da sonuç aynıdır.

herkesten aşağı görülen çocuk potansiyelini kullanma fırsatı bulamazken üstün görülen çocuğun potansiyelinin üzerinde başarılar göstermesi beklenir.

bu da her iki durumda da başarısızlık anlamına gelir.

en çok da akrabalar arasında olur bu. kuzenler yarıştırılır bir at gibi. dedikodular yapılır. büyürsün " aman neriman'ın çocuğu şuralara girmiş bak şununla evlenmiş" gibi şeyler duyulmaya başlanır. maalesef bizim ülkemizin mide bulandıran bir huyudur bu.

ayrıca bizim insanımız yakınımızın başarısı ile gurur duymayı sevmez. tam tersi midesine ağrılar girer. hele hele çocuğu yüzünden bu yarıştan bir geri kalsın. vah ki o çocuğun haline vah. nasıl hırslarını çıkarırlar bitmeyen çeneleriyle. " adam olaydın da ahmet gibi büyük işler yapaydın" demeye başlarlar.

akrabam yok gibi bir şey. ama çok kalabalık sülalesi olan insanları görüyorum. çok çekiyorlar. yazık vallahi.

nefret üretir ve biriktirir.

kendisine yapılanı yapmamakla mı yapmakla mı yükümlüdür ?
öğrenilmiş ilişki/iletişim şekli olarak hani yani.
ya da hangisi işine gelir ?

a-yapanı anlayabilmek için aynısını yapmak
b-yapılanı korumak için aynısını yapmamak
c-yapılanı kayırmak için aynısını yapmak
...
her durumda seçimini herkese yapması beklenir. yolu açık olsun yiğidin ... swh...
yapmayan en adi....

(bkz: ruşen amcanın oğlu sedat)lar değil, asıl problemi kendi ebeveynleri olan çocuk.

o çocuk ileride kendini yetersiz hissedebilir, mükemmeliyetçi bir yapıya sahip olabilir, sürekli başkalarından onay görme ihtiyacı hissedebilir.

kur'an dinini bu dünyada tanırsa ailesinin yanlışını görür ve kendini düzeltir. yok ahirette tanırsa, kendini böyle yetiştirenler kendinden kaçar.

işi çok zor olan çocuktur. örnek bir akranı olmaz, dağ-taş nası öyle duruyor der yine kıyaslarlar. işi çok zor olan çocuktur.

ebeveynlerin yaptığı en büyük kötülük, sürekli "başkasının çocuğu" kalıbıyla özgüvensiz ve hoşgörüden uzak bir çocuk yetiştiriyorlar. büyüyünce de bozuk karakterli bir kişilik ortaya çıkıyor. her kişi aynı şekil olarak yetişemez herkesin farklı bir yapısı var, ebeveynlerin çocuklarını o yapısı ve iyi olan yönlerine göre yetiştirse daha iyi olacak bence.

hiç diğer çocuklarla kıyaslandığımı hatırlamıyorum.
bu yüzden de ne bi kıskançlık ne de hırs vs. gibi duygularım oldu. keşke biraz kıyaslansaydım diye düşünüyorum belki o zaman bir şeyleri başarmaya isteğim gayretim filan olurdu. hiçbir zaman başkalarıyla bir yarış veya rekabet içinde olmadım. hep elimden geleni yaptım zaten bu da bana ve aileme yetiyordu.