kız istemeye gidilen evde eman eman diye türkü okumak

birden gaza gelip kendini kaybedivermektir.

eman emaaaan, eman emaaan, eman emaaan, emaaaaaaa aaaaaaaa ağağağağağayyyn diye bi dertli girişle ortamı efkar seline gark edersiniz.

tamam sahneyi hayal edelim, muhtemelen şöyle bir isteme töreni olmuştur;
işte oturulmuş, kahveler içilmiş, ortam hafiften yumuşamış. millet “e hadi bir türkü söyle de neşemiz yerine gelsin” deyince bizim damat saz yok ama yürek var hesabı başlıyor okumaya:

“antebin kalesine astılar fermanımi
eman, eman, eman, eman astılar fermanımi
urfa, mardin beyleri kestiler fermanımi
eman, eman, eman, eman, eman kestiler fermanımi…”

başta herkes hafif tebessüm ediyor ama sonra çocuk iyice kendini kaptırıyor:

“seven ölür yar için
can verir canan için…”

tam burada kızın babasının yüz değişiyor. bizimki ise farkında değil, gözleri yarı kapalı, türküye abandıkça abanıyor:

“seni sevdiğim için kestiler fermanımi…”

derken babadan öyle bir zılgıt kopuyor ki fincandaki kahve titriyor:

“de haydi defol lo! bizde sana kız mız yok!”

türkü bir anda ortada kalıyor. bizim damat adayı şaşkın şaşkın:

“yok mu yani..?”

“yok! sektir git!”

çocuk bozuluyor ama gurur da var tabii. sessizce doğrulup:

“o zaman çikolatamla çiçeğimi geri verin.”

evde kısa bir sessizlik oluyor. kızın babası bu sefer evdekilere dönüyor:

“verin şunun öteberisini de defolsun gitsin!”

çikolata kutusunu bir eline, çiçeği öbür eline alıp çıkıyor. biz “tamam sustu artık” derken kapının önünden yine sesi yükselmeye başlıyor. bu sefer daha yanık, daha dertli:

“seni sevdiğim için kestiler fermanımi
eman, eman, eman, eman kestiler fermanımi…”

mahalleli perdeleri aralıyor, çocuk yürüdükçe türkü uzuyor:

“seni sevdiğim için kestiler fermanımi
eman, eman, eman, eman, eman kestiler fermanımi…”