küçük nezih bir kasabada yaşamak

alternatif emeklilik hayallerimin arasında olabilir kendisi.

dedikodunun drli gibi döndüğü kasabalardır genelde. kimsenin dediğini takmayan bir tipseniz eyvallah da takıyorsanız barınamazsınız.

benim başardığım yaşam biçimidir.
olumsuzluklar illaki var ama ufak tefek.
dedikodu meselesine gelince de çözüm basit.
mahalleden kimseyle muhatap olmayınca dedikodu da olmuyor haliyle.
eve de kimse gelmiyor haliyle *
hepsi yanıp kavruluyor hakkımda bir şeyler öğrenmek için. ama havagazı.

birkaç aya kalmadan babaannemin evinin üst katına çökücem. daha da olmadı avrupa. planlarım bu yönde şimdilik

(bkz: ege bölgesinde az bilinen tatil beldeleri)
ege'de sahil kasabasında bir evin olacak aga, sabahları denize gireceksin akşamları sofranı kurup dostlarınla rakı masasını kuracaksın.
canım, ege denizinin kokusu
zeytin ağaçları...
...
(bkz: küfürsüz sözlük)
sanki ağaç bırakmışsınız gibi.. ülkenin yarısı aynı hayalle yanıp tutuşuyor, her yer site oldu site. dilek yarımadası milli parkında yangın çıksa da site yapsak diye bakıyor müteahhitler. her yıl foseptik patlıyor deniz diye bokun içinde yüzüyorsunuz.

küçük nezih bir kasaba mı kaldı her yer kımıl zararlısı gibi insan.

stardew valley oyunundan sonra daha çok artan isteğimdir. çiftçilik zor o anca kendime yetecek kadar olur ama şöyle bir olta balıkçısı olarak hayatını idame ettiren bor balıkçı olsam hiçte fena olmaz. hem 2.sınıfta olta balıkçılığı dersimde olacak seçmeli, valla zaten zenginlik mutlu olduğun zaman oluyor bence. gerçek hayatın oyun gibi olmadığının farkındayım fakat oyundan daha güzel yanları var mesela tuttuğun balık gerçek. saatlerce beklerim bu arada sevdiğim işlerde sabırlıyımdır.

bunun da hayali kuruldu.
sonra ben nezihlikten falan çıkıp ada hayali kurmaya başladım. yok, öyle sıradan insanlar gibi adada yaşamıyorum, ada benim direkt. öyle de mütevazi hayallerim var işte, canım ben. *

hayalimin aktivitesidir ama eğer gerçekten hayatınızı çalışmadan idam ettirmenize yol açacak bir maddi birikiminiz veya içine doğduğunuz kocaman bir soyadınız yok ise, bu durum pek iş görmez. küçük kasabalara taşınmak için 3 opsiyon vardır;

1) çok zengin olmak ve maddi kaygı güdülmediği için, rahat rahat banka hesabına dayanarak yaşamak ya da riske girip, kendi cafe/mekanını açmak( sonucta iş yürümezse de kaybınız olmaz, ne de olsa bütçe meselesi. bütçesel anlamda sorunu olmayan insanlar için, kaybedilen paralar çok hayati önem arz etmez)

2) küçük kasabada, sizi sezonluk ya da kıt kanaat geçindirecek bir işe razı olmak( eskiden olabilirdi ama bu ekonomide imkansız. su paranızı bile ödeyemezsiniz),

3) hayatınızı garanti altına alacak kadar çalışmış ve emekli olmuş olmak.( emekli maaşınıza güvenerek, bir nebze delilik yapıp taşınabilirsiniz)


sırt çantanızı alıp, gidebilirsiniz de. bu kısmı %100 rulet işte. o çok farklı bir delilik seviyesidir. tutunabilirseniz, ne ala. tutunamazsanız, vay halinize!

1) nezihlik kısmını geçeceksiniz. türkiye'de nezih ilçe yok. herkes birbirini tanır. kimin eli kimin cebinde bilir. bilmezse tahmin yürütür. tahmini tutmasa bile lafı bakidir.
2) kiralık ya da satılık ev yoktur. olanların fiyatları ankara ve istanbul'la yarışır. düşük fiyatlılar mezbeleliktir.
3) küçük ve nezih bir kasaba olan ısparta'nın yenişarbademli'sinde (hakikaten küçük) alış veriş merkezi bir adet a101 ve yanındaki gaz bidonu da satan manifaturacı, sosyal tesis de erkeklerin seramik döşediği "kaave"dir.
4) daha modern bir küçük ve nezih kasaba olan karadeniz kıyısında perşembe'de kadınlar sosyalleşmek için altın günü düzenler ve kanaviçe örerler. ören bayan firmasını onlar ayakta tutuyor.
5) manavgat, serik, alanya gibi akdeniz ilçelerinde yazın denize gidip şezlonga 600 yetele verip denize girebilirsiniz. anayasaya göre kıyılar halka aitmiş. öyle diyorlar.
sonuç olarak türkiye yaşanacak yer değil de işte idare ediyoruz..