melankoli ile vizyonsuzluk arasında gidip gelmek

şu sıralar başıma geldiğini hissettiğim şey...

mesela normalde insan melankoliye bağladığı zaman onu üzecek ağır bi şarkı açar, pencereden soluk eylül güneşini ya da can sıkıcı yağmurunu izleyerek romantik bir biçimde derin derin yaşadığı hayatı sorgular, eskileri düşünür...

bende şu sıralar neden böyle olmuyo hiç bilmiyorum... zihnim arkada kaybettiği eski sevgilisinin hayatını yaşayan bir ressamın acısını çekmek istiyo ama çapım yetmiyo buna... hüzünlü bi atmosfer görür görmez canım çiğköfte yemek ile kötü film izlemek arasında gidip geliyo, ne tam dipte bi ressam, bi şair olabiliyorum ne de hayatımı sorunsuz yaşayan düzgün bir insan...

varoluşsal kriz çekecek kadar derinleşemiyorum ama keyif çatacak kadar da gamsız olamıyorum... sonunda bomboş bi insana dönüşüyorum... ''ben şu an tam olarak neye üzülüyorum ya?'' diye kendimi felç bırakan enteresan bi haldeyim.

iki ucu boklu değnek.
ikisinden de uzak durun.

baktım melankoli baş ağrısı yapıyor ben de vizyonsuzluğu seçtim. artık ağrı yapmıyor başım.