1.
hisli bir ülkü tamer şiiri. daha sonra zülfü livaneli tarafından memik oğlan adıyla bestelenmiştir.
on dört yaşım diken ile kaplanmış
göz ucuma karıncalar toplanmış
kurşun gelmiş kaşlarımın üstüne
alın yazım okur gibi saplanmış
uyu memik oğlan uyu
öte geçelerde büyü
dağı dağa kavuşturan ben idim
suyu suya eriştiren can idim
yükledim mi mazmohar’dan kaçağı
gece vakti ışıldayan gül idim
uyu memik oğlan uyu
öte geçelerde büyü
kar üstüne düşer serçe çıt diye
kanatları parça parça çıt diye
dokandın mı bir ucuna kırılır
can dediğin cansız sırça çıt diye
uyu memik oğlan uyu
öte geçelerde büyü
bu ilk versiyonu :
bu son versiyonu :
bu da bonus : leman sam yorumu :
on dört yaşım diken ile kaplanmış
göz ucuma karıncalar toplanmış
kurşun gelmiş kaşlarımın üstüne
alın yazım okur gibi saplanmış
uyu memik oğlan uyu
öte geçelerde büyü
dağı dağa kavuşturan ben idim
suyu suya eriştiren can idim
yükledim mi mazmohar’dan kaçağı
gece vakti ışıldayan gül idim
uyu memik oğlan uyu
öte geçelerde büyü
kar üstüne düşer serçe çıt diye
kanatları parça parça çıt diye
dokandın mı bir ucuna kırılır
can dediğin cansız sırça çıt diye
uyu memik oğlan uyu
öte geçelerde büyü
bu ilk versiyonu :
bu son versiyonu :
bu da bonus : leman sam yorumu :
devamını gör...
2.
berkin elvan icin olan konser kaydini her izlememde gozlerim dolar…
katledilen butun gencleri bir bir gosterirken her seferinde benim gibi bir insan bile agliyor
katledilen butun gencleri bir bir gosterirken her seferinde benim gibi bir insan bile agliyor
devamını gör...
3.
hayatımda iki şairin yerinde olmayı çok isterdim. bir tanesi, normalde kadın ve işret alemi hakkında yazdığı şiirler ve hicivleriyle meşhur büyük arap şairi ferazdak. entrye ferazdak ile başlayalım.
emevi iktidarının en çetin günlerinde, halife hişam b. abdülmelik, mahiyetiyle beraber kabe'yi tavaf etmektedir. halife olmasına rağmen izdihamdan ötürü bir türlü haceru-l esved'i öpmeyi başaramaz. o esnada kerbela'dan sağ kalan ve hz. peygamber'in soyunu devam ettiren tek kişi olan imam zeynel abidin görünür ve insanlar hürmetle yolundan çekilirler. o da gelip haceru-l esved'i öper. mahiyette misafir olanlardan birisi '' bu zat kimdir ?'' diye sorar. halife de hem siyasal çekişmelerden, hem de kibrinden dolayı ''bilmiyorum'' diye cevaplar. devir ehli beyt'e düşmanlık devri olup, cuma hutbelerinde peygamber'in akrabalarına sövülmektedir. bunu duyan kadın ve uçkur düşkünü dahi şair dayanamaz ve imanı galeyana gelir. sen misin bilmiyorum diyen deyu yüksekçe bir yere çıkıp, irticalen meşhur şiirini söyler. maalesef orijinalindeki letafetten nasibimizi alamayız ama türkçe'si şöyledir.
bu, ayak bastığında mekke’nin vadisinin tanıdığı
ev, harem ve hill’in bildiği kişidir.
bu, allah’ın bütün kullarının en hayırlısının oğludur.
bu, takva sahibi, arınmış, pak bir bayraktır.
kureyş onu gördüğünde der ki:
“işte bütün kerem ve şeref onunla zirveye ulaşır.”
haya sebebiyle başını eğer, heybetinden başkaları da eğilir.
konuşmaz, ancak gülümsediğinde konuşur.
sen onu tanımıyorsan, bil ki o fâtıma’nın oğludur.
onun dedesi ile peygamberlik mühürlenmiştir.
senin “bu kim?” deyişin ona zarar vermez;
arabı da onu tanır, acem’i de.
halife, ferazdak'ı derhal tutuklattırır ve zindana atar. aslında ferazdak halkın sessiz isyanını dizelere dökmüştür. emevi iktidarının çelikten gövdesine ilk taşı atmıştır. insanlar kerbela'nın ızdırabını hala yüreklerinde taşımaktadırlar. aradan 20 sene bile geçmeden emevi saltanatı gümbür gümbür yıkılacak ve hesaplaşma öylesine çetin olacaktır ki abbasiler, emevi ileri gelenlerinin kabirlerinden iskeletlerini çıkartıp, kırbaçlatacaklardır. ferazdak ilk kurşunu sıkmış ama emevi zalimlerinin akıbetine yetişememiştir.
diğeri ise entrye konu olan memik'e ağıt şiiri. galiba behramoğlu'nun sözüydü, yunus emre'nin şiirlerinden bahsederken türkçe'nin süt dişleri diyordu. işte bu şiirde rahmetli ülkü tamer, türkçe'yi olabilecek en arı, duru ve halk edebiyatı tonunda kullanmıştır. öyle bir şiir ki hiçbir söz sanatı yahut kelime oyununa sapmadan, en minimal düzeyde icazlı şekilde duyguyu bize aktarıyor. adeta tek bir kelimeyi şiirden alsan tüm anlam yok olacakmış gibi ve dahi tek bir eklemeye lüzum yok. ve tabi eğer livaneli olmasaydı bu şiir belli bir edebiyatsever çevrenin dışında kitlelerce bilinmeyecekti.
emevi iktidarının en çetin günlerinde, halife hişam b. abdülmelik, mahiyetiyle beraber kabe'yi tavaf etmektedir. halife olmasına rağmen izdihamdan ötürü bir türlü haceru-l esved'i öpmeyi başaramaz. o esnada kerbela'dan sağ kalan ve hz. peygamber'in soyunu devam ettiren tek kişi olan imam zeynel abidin görünür ve insanlar hürmetle yolundan çekilirler. o da gelip haceru-l esved'i öper. mahiyette misafir olanlardan birisi '' bu zat kimdir ?'' diye sorar. halife de hem siyasal çekişmelerden, hem de kibrinden dolayı ''bilmiyorum'' diye cevaplar. devir ehli beyt'e düşmanlık devri olup, cuma hutbelerinde peygamber'in akrabalarına sövülmektedir. bunu duyan kadın ve uçkur düşkünü dahi şair dayanamaz ve imanı galeyana gelir. sen misin bilmiyorum diyen deyu yüksekçe bir yere çıkıp, irticalen meşhur şiirini söyler. maalesef orijinalindeki letafetten nasibimizi alamayız ama türkçe'si şöyledir.
bu, ayak bastığında mekke’nin vadisinin tanıdığı
ev, harem ve hill’in bildiği kişidir.
bu, allah’ın bütün kullarının en hayırlısının oğludur.
bu, takva sahibi, arınmış, pak bir bayraktır.
kureyş onu gördüğünde der ki:
“işte bütün kerem ve şeref onunla zirveye ulaşır.”
haya sebebiyle başını eğer, heybetinden başkaları da eğilir.
konuşmaz, ancak gülümsediğinde konuşur.
sen onu tanımıyorsan, bil ki o fâtıma’nın oğludur.
onun dedesi ile peygamberlik mühürlenmiştir.
senin “bu kim?” deyişin ona zarar vermez;
arabı da onu tanır, acem’i de.
halife, ferazdak'ı derhal tutuklattırır ve zindana atar. aslında ferazdak halkın sessiz isyanını dizelere dökmüştür. emevi iktidarının çelikten gövdesine ilk taşı atmıştır. insanlar kerbela'nın ızdırabını hala yüreklerinde taşımaktadırlar. aradan 20 sene bile geçmeden emevi saltanatı gümbür gümbür yıkılacak ve hesaplaşma öylesine çetin olacaktır ki abbasiler, emevi ileri gelenlerinin kabirlerinden iskeletlerini çıkartıp, kırbaçlatacaklardır. ferazdak ilk kurşunu sıkmış ama emevi zalimlerinin akıbetine yetişememiştir.
diğeri ise entrye konu olan memik'e ağıt şiiri. galiba behramoğlu'nun sözüydü, yunus emre'nin şiirlerinden bahsederken türkçe'nin süt dişleri diyordu. işte bu şiirde rahmetli ülkü tamer, türkçe'yi olabilecek en arı, duru ve halk edebiyatı tonunda kullanmıştır. öyle bir şiir ki hiçbir söz sanatı yahut kelime oyununa sapmadan, en minimal düzeyde icazlı şekilde duyguyu bize aktarıyor. adeta tek bir kelimeyi şiirden alsan tüm anlam yok olacakmış gibi ve dahi tek bir eklemeye lüzum yok. ve tabi eğer livaneli olmasaydı bu şiir belli bir edebiyatsever çevrenin dışında kitlelerce bilinmeyecekti.
devamını gör...