mican

hüseyin micanoğlu, bu boktan ve korkunç güzel dünyamıza antresini hicri 1274, miladi 1858 yılında giresun’un keşab nahiyesine bağlı engüz (dokuztepe) köyünde yapmıştır. bu tür hikayelerde hep olduğu gibi, kaderin bir cilvesi sonucu, genç yaşındayken bir can alır mican. hikayenin her aşamasında rivayet muhteliftir; kimi öldürdüğü, nasıl öldürdüğü, neden öldürdüğüne dair tek değil, çeşitli açıklamalar bulunur. biz işin özünden gidelim, siz ayrıntıları merak ederseniz bulursunuz zaten.

nerde kalmıştık? adam öldürdükten sonra mahpusa düşer micanoğlu ama piraziz çevresinin en ünlü eşkıyası olan gürcü deli reşid’in adamı eğribel mehmed’le birlikte kaçmayı başarır. arnavut cafer’in yardımıyla ünye’ye varır. bundan sonrası hep bir kaçma kovalama hikayesidir. hükümet sıkıştırır, yereldeki ağalarla beylerle işbirliği yapıp micanoğlu’nun peşine düşerler, ne çare ki kıstıramazlar. bunda, halkın onu sevip sayması da etkilidir muhakkak. derler ki “ince yapılı, açık alınlı, kumral bıyıklı, mert ve cesur” bir zat olan micanoğlu hüseyin, kendisi can almazmış hiç (kendisini bir kahramana dönüştürecek olan ve karakulakla öldürdüğü memiş hoca müstesna), bu türden sevimsiz işleri köroğlu lakaplı adamı gotkile’ye yaptırırmış. beylere, zenginlere, ağalara güvenmezmiş hiç micanoğlu, halka dayarmış sırtını. onu saklayan köylerde imamlığa durduğu da söylenir, orucunu namazını hiç aksatmadığı da… ha, tebdil gezip giresun’a indiğinde çocuklara simit ve para dağıttığını da unutmayalım. evlenecek genç kızların çeyiz paralarını, ev yaptıracak olan garip gurebanın inşaat masraflarını kendi cebinden karşıladığını, köylere kasabalara yol ve köprü yaptırdığını unutalım mı peki!