insanın kayboluşu

ne istediğini bilmeden yürüyen ne hissettiğini anlayamayan insan yavaşça insanlardan uzaklaşır. zamanla etrafında insanlar kalır ama hiçbirine gerçekten ulaşamaz. herkes vardır ama kimse yoktur.
şimdi bu yalnızlığın içinde, kaybettiklerinin mi yoksa kendisinin mi yasını tuttuğunu bilmez. belki de insanın en ağır kayboluşu, yolunu değil; hangi yöne, neden yürüdüğünü bilmeden kendinden uzaklaşmasıdır. insanın asıl yalnızlığı kimsenin kalmaması değil; etrafındaki her şey ve herkes sustuğunda, kendisini bile anlayamadığı bir yerde duyduğu sesinin yabancılığıdır.

hep maps'in bok yemesi ya. tutturmuş kurumsal bir ağız, insanın canını sıkıyor. güney doğu yönüne dönün ne demek olm. ben güney doğu yönünü bilsem sana adres sorar mıyım dingil? yaradana sığınıp bir yere dönüyorsun. hemen başlıyor, rota yeniden oluşturuldu demeye. kaybolurum tabi böyle olursa.

çok da abartmaya gerek yok.