migrosta deodorant sıktıktan sonra minimalizmi keşfetmek

migros'ta raftaki deodorantlardan birisi bir fıs sıkılır.
iki saniye beklenir, koklanır.
ve insanın içinde açıklanması güç bir sadeleşme isteği uyanır.

o an gelen o yapay, kimyasal ama nedense inanılmaz "arınmış" ferahlık hissiyle bir anda hayattaki tüm yüklerin anlamsızlaşması...

"ben neden evde sekiz farklı renkte oversized sweatshirt tutuyorum ki?" sorusu zihne çakılır. hayatı sadece üç parça bej kıyafet, bir tane seramik kupa ve tek bir nemlendiriciyle sürdürebileceğime olan inanç tavan yapar. kapitalizmin ve hızlı tüketimin o omuzlara bindirdiği ağır yük, rexona’nın powder dry esintisiyle bir anda buharlaşır.

migrostan dışarı çıkılan an o radikal sadelik isteği yerini "acaba eve dönerken waffle mı söylesem?" düşüncesine bırakır.

bir daha bir fıs kimyasal ferahlıkla aydınlanıp bütün hayatı minimalist felsefeye göre yeniden tasarlamaya kalkılmaz; deodorantın etkisi geçince gardıroptaki renkli kıyafetlere sarılarak ağlanır.