mutlu olmaktan korkmak

karikatürde hicvi güzel yapılan şeydir.

kaybetme korkusundan dolayı olabilir mi.

(bkz: kaybedecek hiçbir şeyi olmamak)

valla var böyle bir şey. ınsan iyi bir çocukluk geçirmemişse, çok fazla olumsuz durumlara maruz kalmışsa alışıyor bunlara. ıyi bir şey olduğu zaman tedirgin oluyor, yabancı hissediyor. hatta bir şey iyi gidiyorsa onu bozabiliyor, kendini sabote edebiliyor. nasıl değişir peki? farkındalıkla falan belki ama zor yani..

kötü durumlarla baş etmeyi, sabretmeyi, sevilmemeyi, hatirlanmamayi, görülmemeyi, çağrılmamayi, yalnızlığı falan çok iyi biliyorum. ama biri benimle ilgilenirse, beni sevdiğini gösterirse falan geriliyorum. az çok hoslandigim biriyse mesela aşık oluyorum, sonra bu yüceltme kontrol edemediğim bir şeye dönüşüyor falan. öyle işte.

dünyanın en gariban hissidir. tartışmasız.
bünyeniz o kadar fazla savaşmaya ve olumsuz olaylara alışmıştır ki artık konfor alanınız budur.

dâim olanın mutluluk değil, savaş ve hayatta kal olduğunu bildiğinizden daha doğrusu böylesine alıştığınızdan mutlu olduğunuz anın bir şekilde sonlanacağının acısı, o hissin güzelliğinin önüne geçer.

3 mutluluğun ardından 5 hüzün gelecekse, mutluluktan korkarsınız. mümkündür.

başımda olan bela, bitti dediğin her günün ertesi bir daha müzakere ve bir kere daha sigara, herkes haklıysa herkes haktansa boşuna bu debdebe.

"sen kötü bir şey olmaması için iyi şeylerden de kaçıyorsun"
sözünü aklıma getiren başlık. insan bazen mutlu olmaktan değil, mutlu olmadan önce ya da mutluluğundan sonra başına gelebileceğini düşündüğü kötü ihtimallerden korkar.

insanların mutlulukları ve mutluluklarını yaşama biçimleriyle benim mutluluk anlayışım tam olarak örtüşmüyor.

mutluluk ne kadar yüksek sesle gösterilir, ifade edilirse o kadar fazla mutlu olunduğuna dair bir anlayış söz konusu günümüzde.
mutluluk kanıta muhtaçmış gibi sanki.

oysa ben kuş cıvıltılarını içime doldurabildiğim ölçüde keyif alırım günden...
gökyüzü, hava, deniz, yeşil...
tanrıya içten gelen bir teşekkür beni hayata bağlar. şarkılar söyletir bana.

mutlu olduğumu bir tek ben anlarım belki,
gürültüsüz ve gösterişten uzak kendi içimde yaşarım mutluluğumu.
mutluluğum hiçbir insanın tanıklığına muhtaç değildir.
beni asıl korkutan şey, mutluluklarını benim gibi yaşamayan insanların arasında bulunmaktır.

mutlu bir ortam genellikle huzursuz ve mutsuz eder beni.
çünkü insanlardaki coşkunun dereceleri ile benim tabiatım bir türlü uyuşmaz.

mutlu olmak gerekli mi sorusu bence daha yerinde bir soru, biz beş kişiyiz beşimiz de birbirimizi iyi biliriz meselesi falan. keşke rüşvetimi alıp kafayı vurup uyuyabilsem de bünyeye ters babacum, öyle olmuyor, komşusu açken tok gezen ki benim komşular aç ve benim karnım tok, bizden değildir diye bir söz var, ben kimseden tarafa olmadım için bertaraf oldum, sonra baktım ki yerin dibine sokmuşlar beni, bu seferde tavaf oldum. 8 senelik ömrün kaldı, 37 yaşında baba nalları diker, planım o şekilde.