neden yazıyorsun sorusuna verilebilecek cevaplar

çünkü yazabiliyorum.

nefes almak gibi çünkü
kalbin atışı gibi
istemsiz
durmuyor.

benim gözümde neden düşünüyoruz sorusuna eş değer bir cevabı olan konu. refleks gibi gelişen bir durum amaçsız ve kendiliğinden

bir dize icin 16 yıl bekleyen ahmet arif, bir siir icin 25 yil bekleyen yahya kemal kemikleri sızlamıstir verilen cevaplar karşisinda.

soyleyemediklerimi yazabilmek rahatlatiyo da o yüzden.

trolluk, bos yapma, vakit oldurme ve butun bu rezil tanimlarimin arasina sakladigim gizli mesaj

kadin erkek farketmez mesaji bulucak kisi icin farkli bir seyler hazirladim

işte.

sana ne .

neden olmasın?

birileri yazmalı sende dene ...

canım istediği için.

çizemediğim için.

çünkü canım sıkılıyor.

boşluğuma geldi.

adamın biri çırılçıplak, bir kaktüsün üstüne atlamış; bunu neden yaptığı sorulduğunda "canım istedi." demiş.

hatırlamak için.

yazmasak rahatlayamayiz,icinden cikamayiz bircok seyin.yazik olur sessiz ve amacsiz,sorularla dolu uykusuz gecelerimize.

yaklaşık yarım saat önce odama geldim. fazlasıyla mutsuzdum, cok kötü hissediyordum. şarkı açtım ve bu şarkıdaki fon müziğin üstüne hemen içimden bir şeyler mırıldandım. bir kaç satır olmuştu ki bunu yazıya dökmeye karar verdim. şu an tüm gün çalışmamışım gibi, boğaz ağrım yokmuş gibi, gönül derdine düşmemiş gibiyim. uzun bir cevap oldu ama siz anafikrini anladınız bence :)

her insanın işte kişisel bir tarihi var. o tarihte sevinçleri mutlulukları huzunleri nefretleri dramlari neyi varsa insanın var. affedemedikleri hataları tecrübeleri. paylaşmak istedikleri.

bol bol yürüdüm. hava da güzeldi . hiçbir şey yazmadım hatta. düşünmedim bile. insanın içine içine yazması diye bir şey varmış. kağıda kaleme de gerek yokmuş. biliyorum ne edebiyat parçalıyor bu diyorlar mi. ya da neyin dramı bu. dram da değil. birilerine bir şey anlatmıyorum da.
kim yazar olmak ister. ün şöhret peşinde koşanlardan yazar olur muydu.
bir işi hobi gibi yapıyorsan o iş gercekten daha güzel daha özenli yapılıyor.
insanın kaleme kağıda deftere ihtiyacı olmadan yazması. biz türklerin sözlü edebiyatı gelişmiş ya. millet milattan önce eser yazmış. bizimkisi hadi en fazla 6 .yüzyıl olsun. hadi beş de. ama sözlü edebiyat işine geçince iş değişiyor tabi.

bence bir insanin bir ağacı bir kuşu uğursuz saymasinin bir nedeni de aha bu insanın içine içine yazması. durun dinleyin bir. sen kağıda kaleme geçirmezsen bir şeyleri.
baykuşu gören anlatır. öldü ama o gece baykuş tünemişti bizim dama.
öleceğini bilecek gibi kavak ağacı dikti öldü bak.
ceviz dikti ceviz öldü o da öldü.
karga kondu balkona o gün öldü adam da.
bahaneleri işte. hastalık değil kuş. dert değil ağaç.

tabiatı öne çıkaran hiçbir toplum yazılı eser birakmamis yonelmemis buna. ne kızılderililer ne türkler ne moğollar.

ahmet kaya nin bir şarkısı var. dardayım. o şarkı gibi şeyler düşünüyorum. tek fark var. burda ölmeyen ben değilim. ölen de değilim.
on kişinin okuması değil oylaması beğenmesi anlaması.
insanın içine içine yazmamasi için dışına yazması lazımdı. her şey de dışa yazılmıyor.
şifreli şifresiz küçük bir kıvılcım hatırlatıcı şeyler.
insanın kişisel tarihi işte.
eski yazılarıma bakınca canlanıyor her şey tek tek.