neden yazıyorsun sorusuna verilebilecek cevaplar

belki biri anlar yazdıklarımı

cevabım tam olarak şu olurdu:

"whatsapp durumumda yazıyor aslında . "meşgul" - "müsait değil"

yarım yamalak yaşadığım için yazıyorum ben. yaşamadığım, yaşayamadığım ve hiçbir zaman yaşayamayacağım şeylerin yerine yazıyorum. konuşurken de aynıyım. yazarken nasılsam konuşurken de öyleyim. bir kaç hobi ile birlikte, mecburen, yazmayı da sevmeyi tercih ediyorum. kötü alışkanlıkları (bağımlılıklar, irili ufaklı suçlar vs.) sevmek, doğru düzgün yaşanamayan bir hayatı cehenneme çevirip beterin beterini yaşatabiliyor.

çünkü insanların arasında, çoğu zaman adını koyamadığımız görünmez bağlar var. hiç tanımadığımız birinin yıllar önce yazdığı birkaç cümlede kendimizi bulabiliyor, hiç karşılaşmayacağımız birinin derdine bir anlığına ortak olabiliyoruz.

yazmak biraz da o görünmez bağlara düğüm atmak gibi. bugün buraya bırakılan bir cümle, belki yıllar sonra başka birinin gecesine denk geliyor.

üstelik internet unutuyor gibi görünse de aslında pek az şeyi gerçekten kaybediyor. yazdığımız her şey, bizden sonra burada kalacak küçük dijital fosiller. bir zamanlar neye güldüğümüzü, neye kızdığımızı, neyi özlediğimizi anlatacaklar.

kendi adıma ben belki de bu yüzden yazıyorum. var olduğumu kanıtlamak için değil; bir gün hiç tanımadığım birinin, benim bıraktığım izde kendinden bir şey bulma ihtimali için. çünkü ben de bir zamanlar tanımadığım birilerinin bıraktığı izlerde kendimden bir şeyler buldum.

yazmak benim için ağırlıklardan kurtulmak demek.. içimde birikenleri, söyleyemediklerimi, bazen adını bile koyamadığım duyguları kağıda, ekrana vs. bırakmak… bir bakıma içimin yükünü dışarıya taşımak..

ısaac asimov’un, “hangi nedenle nefes alıyorsam, o sebeple yazıyorum. zira, yazma uğraşım olmazsa sanırım ölürüm.” sözünde kendime yakın bir şey buluyorum. çünkü benim için yazmak, özel olarak seçtiğim bir uğraştan çok daha fazlası. nefes almak, susamak ya da uyumak kadar olağan ama bir o kadar da gerekli.

bazen ne hissettiğimi konuşarak anlatamam, bazen kendime bile itiraf edemediklerimi ancak yazarak anlayabilirim. yazdıkça içimdeki karmaşa biraz olsun yerini bulur. bu yüzden yazıyorum. bir şeyleri kanıtlamak, güzel cümleler kurmak ya da birileri okusun diye değil aslında. kendime katlanabilmek, içimde birikenleri taşıyabilmek ve biraz olsun hafiflemek için.

sana ne.

sana ne.
rahatlıyorum.
canım öyle istiyor.
kafam dağılıyor.
anonim bilgi paylaşımı sadece.
daha bir çok kısa cevapla geçiştirme dışında!

yazmak iç sesin yankısıdır. insan içine attığı, yüksek sesle söyleyemediği veya dilinin varmadığı duyguları kağıda döker. bu cümledeki "sessiz çığlık" dışarıya sessiz görünen ama iç dünyada kopan fırtınaların yazı aracılığıyla nihayet bir dışavurum ve yankı bulduğunu gösterir.
​sonsuz karanlık boşluk, zihnin karmaşasını veya hayatın belirsizliğini temsil eder. zihinde süzülen düşünceler kağıda döküldüğünde görünür, somut ve düzenli bir hale gelir. yazmak, o karanlıkta bir ışık yakmak ya da en azından o boşlukta kaybolmamak için iz bırakmaktır.
​yazmayı sıradan bir eylemden çıkarıp bir varoluş mücadelesi haline getirir. yanıtı veren kişi için yazmak bir tercih değil, iç dünyadaki baskıyı hafifletmek için bir zorunluluktur.
​oldukça poetik, derin ve karşı tarafın "neden?" sorusuna verilebilecek anlamlı ve net bir felsefi karşılık.

ben yazarak tüm duygularımı ifade edebilirim. yazıyla aram iyidir. fakat konuşmak benim için yazmak gibi değildir. dil bir sapan, bir bıçak, gerektiğinde daha ağır bir silah olabilir. ancak klavye ya da kalem daha düz, daha realisttir.

bu yüzden ben yazıyorum. konuşmalarımı isteyen yanlış anlayabilir. yazdıklarımın yanlış anlaşılmasını ise o kadar da önemli bulmuyorum...

yazarken kendimi biraz daha anlamak için yazıyorum.

duygularımla içten bir yakınlaşma için

y kuşağı alışkanlıkları. eskiler bulmaca çözerdi gazete küpürü üstünde.

o hesap.

aptalca olduğunu biliyorsun, açmazlarda boğuluyorsun. bana ne faydanız var a. koyayım ya. sııssıs

sözlükte anket mi doldurayım en güzel kadın yazarı belirlemek için fsdfsdfs

çok bunalıyorum yaşamaktan. tahammülüm yok. şuradan gitsem olmuyor, kalsam olmuyor.

sokakta da mutlu olamıyorum bir süredir. yaşamakla aramda çok ciddi bıkmışlıklar var.

özür dileyecek birileri olsun hayatımda isterdim. bulamıyorum.

üstüne, teoman gibi çoğu gece uyuyamıyorum. sıısısıs

youtube.com/shorts/OJpqUokx...