nietzsche'nin ağlamasına dayanamayıp ağlayan insan

felsefi yönü gelişmiş, okuduğunu anlayan, derin düşünen, duygusal insandır.

bu insanlardan biri de benim. hayır, tabii ki kitaplarımı ödünç veremem, çünkü gözyaşlarım yazıları okunamaz hale getirdi. sonuçta biz de deriniz.

bir de nietzsche ağladığında boş ver kanka bu da geçer diyen tipler var. her yerden dışlanması gerekir bu tiplerin. nietzsche ağladığında duygulanmayan, gözyaşlarına hakim olamayan insan, insan mıdır gerçekten?*

(bkz: nietzsche ağladığında)*

niçe son defa ağladığında, o zamana kadar taşıdığı yüklerden, en başında da kendinden arınmıştı. gözyaşları kendi varlığını, bilincini uğurlamaktaydı. acıyla, hasretle sarsıldı üstat son defa.
üstat aklını kaçırdıktan sonra annesi bakımını üstlenmişti. o dönemlerde halini gözlemleyenler tamamen bir çocuğa döndüğünden bahsetmiştir.
delilik günlerinde annesinin eteğine yapışan, annesine bağımlı çocuklar gibi davrandığından ve kendince piyano çalabildiğinden söz edilir.
durumu daha da kötüleştikten sonra zaten bunları da yapamaz oluyor..
ve ilginç olan şey şu ki, artık delirdiği tam olarak kesinleştikten sonra nadiren ve anlık olarak eski halinden esintiler taşıyan konuşmalar yaptığından, mantıklı şeyler konuştuğundan söz ediliyor. ama bu uzun sürmüyor...

(bkz: ağlama memo beni de ağlatacaksın)

algıları açık ve düşünce sistemi gelişmiş insandır. insandır ayrıca.
hazmetmesi gereken farkındalıkları vardır çokça. insanca pek insanca...

nietzsche'nin ağlamasına dayanamayıp "la bi sus" deyip tokadı patlatan insana göre daha empatik ve daha hassas olduğu söylenebilir.