1.
tüketicinin geliri arttığında talebi artan, geliri azaldığında ise talebi düşen mallardır.
bu tür mallarda tüketici geliri ile mala olan talep arasında her zaman doğru orantılı bir ilişki bulunur ve talebin gelir esnekliği pozitiftir.
aslında hepimizin hayatının tam merkezinde yer alan, maaşımıza zam aldığımızda ya da elimize fazladan biraz para geçtiğinde koşarak daha fazlasını veya daha kalitelisini aldığımız o ürünlerdir. iktisat kitapları bunu "tüketicinin geliri arttıkça talebi de artan mallar" olarak tanımlar. örneğin, öğrenciyken cebimizde kısıtlı bir harçlık varken her gün marketten aldığımız o ucuz hazır kahveleri düşünün. ancak mezun olup iyi bir maaşla işe başladığımızda, o paket kahvelerin yerini aniden şık kafelerdeki taze demlenmiş filtre kahveler alır. işte o kaliteli kahve, tam anlamıyla bir normal maldır.
sadece kahve de değil; marka kıyafetler, dışarıda yenilen akşam yemekleri, tiyatro biletleri veya daha konforlu bir araba... gelirimiz arttıkça doğal olarak hayat standartlarımızı da yükseltmek isteriz. bu iyileşme sürecinde yöneldiğimiz, "param var, artık bunu hak ediyorum" diyerek daha fazla tükettiğimiz her şey bu kategoriye girer. işin ilginç yanı, cüzdanımız zayıfladığında veya ekonomik bir kriz kapıyı çaldığında ilk vazgeçtiğimiz şeyler de yine bunlardır.
sonuç olarak, "normal mal" kavramı sadece amfilerde yankılanan soğuk bir terim değildir. aksine, hepimizin daha iyi bir yaşama duyduğu o evrensel arzunun ekonomik dildeki karşılığıdır. cebimizdeki paranın artmasıyla alışveriş sepetimizin nasıl şekil değiştirdiğinin en canlı, en "bizden" kanıtıdır.
bu tür mallarda tüketici geliri ile mala olan talep arasında her zaman doğru orantılı bir ilişki bulunur ve talebin gelir esnekliği pozitiftir.
aslında hepimizin hayatının tam merkezinde yer alan, maaşımıza zam aldığımızda ya da elimize fazladan biraz para geçtiğinde koşarak daha fazlasını veya daha kalitelisini aldığımız o ürünlerdir. iktisat kitapları bunu "tüketicinin geliri arttıkça talebi de artan mallar" olarak tanımlar. örneğin, öğrenciyken cebimizde kısıtlı bir harçlık varken her gün marketten aldığımız o ucuz hazır kahveleri düşünün. ancak mezun olup iyi bir maaşla işe başladığımızda, o paket kahvelerin yerini aniden şık kafelerdeki taze demlenmiş filtre kahveler alır. işte o kaliteli kahve, tam anlamıyla bir normal maldır.
sadece kahve de değil; marka kıyafetler, dışarıda yenilen akşam yemekleri, tiyatro biletleri veya daha konforlu bir araba... gelirimiz arttıkça doğal olarak hayat standartlarımızı da yükseltmek isteriz. bu iyileşme sürecinde yöneldiğimiz, "param var, artık bunu hak ediyorum" diyerek daha fazla tükettiğimiz her şey bu kategoriye girer. işin ilginç yanı, cüzdanımız zayıfladığında veya ekonomik bir kriz kapıyı çaldığında ilk vazgeçtiğimiz şeyler de yine bunlardır.
sonuç olarak, "normal mal" kavramı sadece amfilerde yankılanan soğuk bir terim değildir. aksine, hepimizin daha iyi bir yaşama duyduğu o evrensel arzunun ekonomik dildeki karşılığıdır. cebimizdeki paranın artmasıyla alışveriş sepetimizin nasıl şekil değiştirdiğinin en canlı, en "bizden" kanıtıdır.
devamını gör...
2.
hii bizi kastetmemiş.
devamını gör...