normal sözlük geceleri

bazen pavyon gibi ışıl ışıl, bazen west world kasabası gibi tenha.

yatıp zıbarmayan yazarları da bulundurur içinde.

başlıkların tek tek ışıkları sönmüş, karanlık her bir köşeyi ele geçirmişken sokak aralarından klavyeye vuran parmak tıkırları geliyor.

-uyuyorlar mı ?

hayır, asla onlar farklı bir düzlemdeler şu an. dm boyutuna geçtiler. eller klavyede, gözler ekranda, akıllar olası gelebilecek olan bir nude için çalışıyor.

- bu doğru mu ?

sus evlat sus. bu karanlık meydanda doğruyu ve yanlışı bizler belirleyemeyiz bizler sadece nöbetimizi tutar ve gideriz. sessizce ve saygıyla.

cenaze evinden hallice sessizliklere gebedir.