odtü a4 kapısı

kampüs içerisinden dik bir yokuştan tırmanmak suretiyle ulaşılır ki çoğu öğrenci bu yokuşu tırmanmamak için aşağıda, kapıya sadece 100 mt uzakta otostop çeker. maceracı kişiliğiyle öne çıkanlar ise, yokuşun tepesinde k2'ye çıkmış dağcının coşkusunu yaşarlar...

a3 kapısının yarısı kadardır.

bisikletle çıkıldığında ayak bileklerinin ırzına geçilir.
naz'a giderken keyifle çıkılır.
malazgirt bulvarı yapılmadan önce a4 yokuşunun sonu ve drunk'ın otoparkının birleştiği noktada, gıda otoparkından ve hatta devrimden çok daha eğlenceli toplaşmalar olurdu. üzerinden tam 11 sene geçmiş....

hey gidi sunshine, jandarma karakolu, kapıdan sonra sağda naz gıda solda komünist bakkal. o yıllarda tekel birasi var... kampüse geri donerken kimlik göstermezdik, illa görevlinin sormasını beklerdik, bazen sorarlar bazen sormazlardi.
a4 yokusunun başlangıcında 5. yurt ile 2. yurt arasındaki bankları severdim, banklar rahat değildi ama yine de güzeldi. basketbol sahasındaki çemberler az biraz alcakti, güzel maçlar yapardik. az şarap icmedik, çay sigara yapmadık. ebi mebi hikaye en güzel kizlar beşinci yurtta kalırdı, en yakışıklılar mi, ha hayt, 1-2-8. yurt.
yakisiklidan bol ne var.

her şey çok hızlı değişiyor. mesela gıda otoparkının gün batımını bilirim ama devrimi tek geçerim. hep öyle olmuştur. ancak drunk neresi?
zaman geciyor. siz oradakiler, özgür olun, güçlü olun, tadını cikaracaginizdan şüphem yok. sevgiyle kalın.
ilk tirmanisimin üzerinden tam 25 sene geçmiş.

irem’in feci ölümünden sonra kaldırımlar 3 sene kapalı tutulmuş, daha sonra bisiklet yolu bile yapılarak her şey normale döndürülmüştür. ama a4 yokuşunu çıkarken aklıma gelen, burada bir kızın öldüğü düşüncesi yok olmamıştır.