ölse ağlarım denilen sözlük yazarları

her gün bildirim kutusunda adımı görenler.

ağlamak yetmez, yazmayı da bırakırım.

ölsem bunu kimse bilmez diye bi aklıma geldi öyle

kimse ölmesin.

(bkz: mentaljungler)

(bkz: mentaljungler)

ölse haberimiz olur mu önce bunu düşünmek lazım. he haberiniz olacak kadar yakınsanız zaten bir zahmet ağlayın. duygusuz değilseniz tabii.

yahu birbirimizi niye bu kadar önemsiyoruz?
yazarların istisnasız hepsi offline olunca yok hayatımda.
o yüzden kimseyi tanımam etmem. tamam insandır sonuçta ama neyine üzüleyim abi allasen?

hic kimse. gozyasi dokmem, ama uzulurum.

sonucta tanimadigim adam icin neden agliyim. hadi 1-2 muhabbetimiz olanlar var da, onlarla da ayda yilda 1 yani. ama kim olurse ölsün ah be yazik oldu der, muslumansa 1 fatihasini okurum.

ne demiş tilki “ölene kadar sorumlusun gönül bağı kurduğun her şeyden”

sevdiklerim kendilerini biliyor, bazı sevdiklerim bilmiyor seviyorum ama beni tanımıyorlar. sevmediklerime de üzülürüm zaten… ne bileyim.

hiç de ağlamam; "iyi oldu bir yerde" derim.
şaka şaka, herkes kıymetli herkes can taşıyor herkesin bir hikayesi var. her kayıp bizi eksiltiyor, üzüyor.

41 yıllık hayatımda çok ölüm gördüm, en sevdiklerimden tut da onsuz hayat düşünemiyorum diyebileceğim türde insanlardı.

artık şunu biliyorum, ölmek diye birşey yok. sadece mekan değişikliği var. termodinamiğin birinci yasası enerji yok olmaz sadece şekil değiştirir der.

hem dön bak etrafına allah aşkına yaşayacak bir hâli kaldı mı dünyanın? ölen varsa da kurtulmuştur diyorum zira hayattakileri bekleyen çok zorlu ve büyük olaylar olduğunu düşünüyorum..

sonuç itibariyle birisi ölürse allah rahmet eylesin derim, belki sessizce yasını da tutarım ama ağlamam.