ontolojik gevşeme

varlık sorunlarıyla dağılmaya meyilli olma.

epistomolik kopuşlar meydana getirir
(bkz: nurettin nebati)

ontolojik gevşeme deyince aklıma, varlığın kendisini fazla ciddiye almaktan vazgeçip kravatını gevşetmesi geliyor: “ben neyim?” sorusunu bir süreliğine askıya alıp “şu an ne olmam gerekiyorsa oyum” moduna geçmek; öz–töz tartışmasını salona bırakıp mutfağa geçerek çay koymak gibi. hani normalde her şeyi kategorilere ayıran zihin var ya, işte o zihin bir anlığına klasörleme işini bırakıyor; nesneler “nesne”, ben “ben”, dünya “dünya” olmak zorunda değilmiş gibi davranıyor ve varlık, terapi seansından çıkmışçasına “tamam ya… bugün de böyle akalım” diyor. sonuç: metafizik tansiyon düşüyor, anlam arayışı şekerleme yapıyor, sen de hayatı bir süre “varım çünkü varım” düzeyinde, mis gibi düşük çözünürlükte izliyorsun.

(bkz: tam varolacağım bir gevşeme geliyor)

(bkz: acının tatlı tebessümü)

buna zamanında kısaca "nihilizm" demişler. ama postmodern dönemin dilci-üslupçu zevzekliği sağolsun eski köye sürekli yeni adetler getirirken janjanlı kelimleler kullanarak devrimci olduklarını sanıyorlar.

devrim dille olmaz silahla olur. "kan" ve "ölüm" kelimelerini kullanman seni ahlaken üstün kılmaz, kan dökerek ve öldürerek üstün hale gelirsin sonra car car bağırıp bik bik ötersin.

ontolojik gevşeme: randevu ile gittiğin devlet araştırma hastanesindeki psikiyatristin "ağğbi kendine pek dikkat etmiyor, önem vermiyorsun. kendinle, sevdiklerinle, hobilerinle ilgilen" demesi.

3 dakika önce başıma geldi. vallahi şansa yaşıyoruz.

bedensel varlığın kuş gibi hatta bir tüy gibi hafiflemiş hissedildiği o an..

böyle bedenin parçalara ayrılmış da birleşmiş gibi hani...