organik olmayan psikoz

bazen insanın kafası kendi içinde yankı yapmaya başlar. sesler çoğalır, düşünceler birbirine girer, gerçek dediğin şey elinden kayar gider. organik olmayan psikoz tam olarak bu kopuş hali.

bedende bir arıza yoktur ama zihin dağılmıştır. halüsinasyonlar, sanrılar, paranoya.. hepsi var ama mr tertemiz. sorun et parçasında değil, hastanın yaşadığı yükte. ağır stres, travma, hayatın üst üste bindirdiği şeyler ya da bazen uyuşturucu/uyarıcı madde kullanımı.. bir noktada zihin “ben bunu taşıyamıyorum” deyip kendi gerçekliğini kurmaya başlar.

organik olanla farkı basit aslında. orada beyin fiziksel olarak hasarlı, burada ise zihnin yükü fazla. ama bu, daha az gerçek olduğu anlamına gelmiyor. yaşayan için gayet gerçek.

eskiden “atipik psikoz” derlerdi, şimdi daha yuvarlak isimler kullanılıyor ama hissi aynı. bazen geçip gidiyor, bazen uzun kalıyor, bazen de başka şeylere evriliyor. biraz da ne kadar erken tutulduğuna, neyle beslendiğine bağlı.

21 yaşında atipik (organik olmayan) psikoz şeklinde teşhis konup rapor verilmişti. bu hastalığın en zorlayan yanı hiç durmayan zihindir. sıradan bir zihin yoğunluğunun yanında bir de gerçeklikle gerçeklikten kopuşun bir karmaşa halinde zihninde anafor oluşturmasıdır. döner dururlar, zaman zaman durulur ama bu sefer de mantık dışı düşünceler, halüsinasyonlar patlak verir. sesler, görüntüler, nesnelerin, fotoğrafların hareketlenmesi, anlık veya uzun süreli halde gelip durur. bunlar yüzünden iletişimin aksar, konuşman tekler, kelimeler cümleler karışır. öyle olunca da içine kapanırsın, kendini suçlarsın özgüvenini sarsar, ifade güçlüğünden gerginleşirsin. işin sosyal boyutu da kötü, insanlar bu hastalık yüzünden sağı solu belli olmayan, psikopat, saldırgan biri olduğunu düşünür genellikle. zaten çoğu empati yoksunu olduğundan tahayyül edemez zihninde yaşadıklarını.