öz saygıyı yitirmek

gerçeği tükürmek gerekirse ki gerekir kendimi neyle kandıracağımı avutacağımı şaşırmış durumdayım bunu defalarca dile getirdiğimi hatırlıyorum. daha önce bahsettim mi bilmiyorum ama kendime olan saygımı yitiriyor gibiyim. yapmayı veya söylemeyi hic düşünmediğim herhangi bi şeyi faaliyete geçirip kâh pişman kâh kısa süreli mutluluk yaşıyorum bazense gercekten aklıma geldiginde mutlu olmaya devam edebilecegim seyler. karar verebildiğim hiç bi şey yok bunu da daha önce bi çok kez yazdım buralara bi yerlere, tek bi şeyden eminim o da artık düşünmek için beynimde yeterli depolama alanının olmaması. şey gibi varsayın matematik problemleriyle dolu kapkara bi sayfa ve ben oraya hem müzik yazıyorum notalardan bahsediyorum hem bi şeyler anlatıyorum hem de resim çiziyorum. hiç bi şey net değil ne yazdığım ne çizdiğim ama hala devam ediyorum. bazen ölmek bile istemiyorum hic görmediğim bi yerde inancım yok denecek kadar zayıfken ne yaparım neyle meşgul olurum bu sefer nelere pişman olurum hangi yaptığımla gurur duyarım diye.

acınası bir durumdur.
bende olan durum şu şekilde gelişti;
önce insanlara saygı duymayı yitirdim ki ne kadar mide bulandırıcı şeyler yaptıklarını düşününce haksız sayılmam. sonra insanlar bana saygı duymayı bıraktı ama onların o iğrenç altyapılı saygılarını zaten hiç istememiştim. toplum benim saygıdeğer bir birey olmadığıma kanaat getirince tamamen görmezden gelindim. görülmeyen, toplumdaki yeri belirsiz olan varlığım en sonunda kendini reddetti. özsaygı, kimlik egosu ne varsa hepsi yok oldu gitti.

bir arkadaşımın gözlerimin önünde yaşadığı durumdur dolayısıyla kendisine saygısını yitiren birine saygı duymam da oldukça zorlaştığı için arkadaşlığımız da bitmek üzere.