özledim seni

atilla kaya çok güzel söyler.

ne güzel bir mesaj değil mi ya? biri seni özlemiş mesaj atmış falan.
görse kim sevinmez ki?

şuan bana böyle bir mesaj atsa ya beyefendiliğimi bozup 15 dk küfür ederim. ya da parasını ben vereyim git bir vibratör veya patlıcan al beni yorma deyip geçerim.
bilemiyorum.

ya şapşik deme öyle*

exten next olmaz gardaaaaaş, ewed.

oldurcaz. *
exten next olur. özlenir bile...

15 senedir canlı dinlemeyi beklediğim ve sonunda 19 eylül'de muradıma ereceğim o muhteşem ötesi (bkz: yolda müzik) grubun şarkısı...

özledim seni geeeeeeeel... özledim seni gel...

vazgeçmeyi bilmek lazım bu hayatta, eeed.

ağzımda yalana dönen cümle. ben bu duygunun nasıl bir şey olduğunu bilmiyorum. bazen söylemek zorunda kaldığım zamanlar oluyor. geçen yeğenim; özledim seni dayı dedi, eh, öyle olunca, napayım yani? ben de seni dedim. çocuk işte. bazen hassas davranman gerekebiliyor. her zaman öküz olamazsın sonuçta. dürüstlükte bir yere kadar.

biz genel olarak ailecek ve sülalecek böyleyiz. gözden ırak, gönülden ırak, bizim olayımız bu. babam çok duygusal adamdı rahmetli. sülalenin yüz karası. uzaktayken her gün arayıp beni darlardı. gözümde tütüyorsun falan derdi. ağzı iyi laf yapardı rahmetlinin. bir şekilde ikna edemediği insana az rastladım. bu açıdan çok kabiliyetli herifti. siyasi hareketlerde başkanlık falan yapmış, alfaydı herif. bu açıdan ondan pek hoşlandığım söylenemez. bütün ikna oyunları üzerimde pek çalışmıyordu da. ya baba her gün her gün arama, hadi kapat, arada bir ara yeter diyordum. özlemedin mi beni diyordu. yoh diyordum. çok duygusuzsun diyordu. eh diyordum. eyh! yeter be. şefkati de boldu rahmetlinin. en sevmediğim şey. şefkat bende tiksinti uyandırıyordu.

özlemek diyince birisi ben hiçbir şey anlamıyorum. acıkıp yemek yemek gibi, canın elma çekmesi gibi bir şey algılıyorum. belki de gerçekten başka türden bir şeydir. onlar da vardır öyle bir duygu da bende yoktur. olabilir. ne söylesem boş.