pandemiden çıkamayanlar derneği

galiba ufak ufak bitecek ama kimimiz hala bu psikolojiyle devam edeceğiz yaşamaya. yardımlaşma ve dayanışma derneği olmasını umuyorum.

biteceğini hiç zannetmiyorum ama bir gün gerçekten biterse maskeden vazgeçemeyeceğiz sanırım. aslında maske beni çok darlıyor çoğu zaman, yazın özellikle çok bunaltıyordu. ama iyi yanları da vardı yani, yolda şarkı söylerken kimsenin görmemesi, sevmediğin birini gördüğünde sessizce sövmen ve kimsenin görmemesi gibi. sonraa bir de üzgün olduğunda maskeyle gözlük tak devam et, kimse yüzünü görmüyor. maskenin koruma özelliği dışında bu kadar işe yaradığına şu an aydınlandım. ama pandemi bitsin tabii bitmeli, alışırız insanoğlu her şeye alışıyor.

ah benim bu. hunharca buluşup sarmaş dolaş gezinen insanları gördükçe hayret ediyorum. eve kimse gelmesin, kimselere gitmeyeyim istiyorum. evin muhtelif yerlerinden iş yerinin farklı köşelerinden dezenfektan kutuları çıkıyor. lateks eldivenlerim hep yanımda bir yere dokunmam gerekir diye. maskeden çok sıkıldım nefes almak ciddi sıkıntı. maskesiz insanları görünce kafalarını birbirleri ile tokuşturmak istiyorum. tek güzel yanı şapur şupur öpüşüp tokalaşma seanslarını bitirmesi.

bu maske denen illeti çıkarmadığım sürece pandemi ruh halinden çıkamayacağım galiba. nefes alamıyorum, daralıyorum ve sırf bu yüzden dışarı çıkmak istemiyorum.
pandemi bitince ilk işim maskelerin üstüne benzin döküp yakmak olacak.

maskesiz çıkamamaktan korkuyorum. bir çeşit agırafobi ya da maskesizlik fobisi gerçekleşebilir bende.