prenses kaguya masalı

çok güzel te tatlı bir film. sonu biraz hüzünlü bitse de filmde hep söylenen o şarkı 3 gündür aklımda dolanıyor. iyi hissettiren ve ilginç bir konusu var.

para, mevki, makam ve rütbe hırsının bir insanı nasıl alçalttığını gördüğümüz bir isao takahata filmi.

harika bir ısao takahata filmi.
film, sahip olmak ile ait olmak arasında var olan ve zaten ince olmayan çizgiyi daha belirgin bir şekilde prenses kaguya'nın hayatı üzerinden gösteriyor. filmde babasının statü ve servet hırsı, kaguya'nın istediği gibi bir hayat yaşamasını engeller ve günden güne azalan hayat enerjisiyle onu mükemmel bir prenses hâline getirir.
babasının dayattığı yeni hayatına uyum sağlama çabasıyla, mutlu hissettiği hayatı yaşama arzusu arasında sıkışan ilk kişi değildir kaguya, ne yazık ki son kişi de değildir.
ait olduğunu hissettiği hayatı yaşayan var mıdır bilmiyorum ama bu filmde sırf aidiyet duygusu konusunda değil pek çok konuda herkesin kendinden bir şeyler bulabileceğini düşünüyorum.

filmi buraya not etmemin asıl sebebi olan aşağıdaki sahneyi çok seviyorum. kaguya'nın sarayın renkli kumaşları arasında yuvarlandığı sahne:

prensesin yeni hayatının ilk günü çok mutlu olduğunu fakat sarayın başta cazip görünen ihtişamının zamanla özgürlüğün yokluğunda anlamsızlaştığını görüyoruz. filmi izlediğim gün, yani bir eylül, benim de farklı bir şehirde her şeyin daha iyi olmasını umduğum ve öyle olacağını hissettiğim yeni hayatımın ilk günüydü. sonuçta ne olur bilemem ama iyi şeyler düşünmeye devam edeceğim. belki bu sefer renkler anlamını yitirmez.