psikolojik destek alan insanlara deli gözüyle bakılması

gerçekten böyle bir gerçek var maalesef. bir konuda yardıma ihtiyacımız olduğunda nasıl başkasından yardım isteyebiliyorsak ya da bir yerimiz ağrıdığınca, hasta olduğumuzda nasıl hekime gidiyorsak ruh ağrısında, bazı şeyleri çözmekte zorlandığımızda ya da travma yaşadığımızda da psikiyatrist/psikolog ile görüşmemiz gerekir.
ki toplumumuzda gerçekten hasta olan insanlar tedaviyi reddettikleri için onların hasta ettiği insanlar terapi görüyor genellikle.

aslında bu düşünce de oldukları için kendileri ruh hastasıdır ama farkında değildirler

hastalığını kabul etmeyen kişi gerçekten de hastadır. hastalığını kabul eden kişinin ise kurtulma, iyileşme ihtimali oldukça kuvvetlidir. aslında durum ve ayrım bu kadar basit. fiziksel rahatsızlıklar hiçbir zaman alay konusu olmuyor. ne hikmetse ruhsal rahatsızlıklar ise şakası yapılabilir olarak kabul ediliyor.

aslında insanlara bu gözle bakan insanlar gerçek hastadır. ve eminim, ülkede yoldan çevirdiğiniz her 10 kişiden en az 8 kişide orta düzeyde tanısı koyulabilecek ruhsal bir rahatsızlık mevcuttur.

insanların -özellikle aptal olanların- toplum içinde belirlediği normlar vardır. bunun dışına çıktığınızda yaftalar yapıştırılması gayet doğaldır. ve bu komikliğin yanı sıra, bir çok kişi "normalmiş" taklidi yapar.

örneğin sosyal medyada eşinden dayak yiyen kadınların aynı akşam içinde eşiyle "çok mutluyuz" fotoğrafları attığını görmeniz gayet muhtemeldir. kendi hayatımdan bir örnek; babamla annem evde onca kavgaya rağmen, dışarıda tam bir örnek aile oluverirdi.

önemli olan sizin kendinizi nasıl hissettiğinizdir, yoksa milletin ağzı çorba değil ki, süzesin.

gençler hasta olsanız da olmasanız da kimse sizi sallamıyor. ( belki ananız babanız) kendimden biliyorum.

insanların ne kadar duyarsız, ne kadar kendilerinden ve başkalarından bihaber olduğunun göstergesidir. insanın bedeni de hastalanabilir, ruhu da. ikisi de kusursuz varlıklar değiller. toplumumuzda bilirsiniz ki yardım almanın her türlüsü ayıp karşılanır. bir şeye muhtaç olmak ya da bir sorunu tek başına çözememek sizi insanların gözünde zavallı biri yapar. oysa bütün hayatı tek başına sırtlamış ve kimseye eyvallah etmemiş biri ne kadar güçlüdür, ne kadar takdir edilesidir öyle değil mi? işte ruhsal sorunlara da tam olarak bu gözle bakılıyor. destek almak, ilaç kullanmak hatta bazen yatılı tedavi görmek zayıflık. alay konusu olursunuz. insanlar da sırf başkalarının sözüne baktığı için sorunları ile boğuşmaya çalışır, başa çıkamaz ve batar. sonuç olarak artık her şey için çok geçtir.

ben öfke problemimi gidererek değil kontrol altına alarak çözdüm. dolayısı ile de gidene deli gözü ile bakma hakkım yok.

ha neden gitmedim dövüş sporları ile uğraşanlar için öfke aynı zamanda hayatta kalma kaynağı olabilir yönlendirilebilir, antrenman veya kavga dayanıklılığınızı arttırabilir.

kontrol altında tutmanın da olumsuz yanları yok değil tabii ağız tadı ile kavga edemezsiniz kontrollü olmak zorundasınız.

peki psikolog psikiyatrist ile çözsem ne olurdu birşey olmazdı işime gelmedi sadece daha sakin dışarı gülen içinde sinirden kendini silken bir herif olmazdım.

neden gitmiyorsun?

basit ben takıntılı adamım yattığım yer değişince alışmam 6 ay sürüyor vücudumda ve kişiliğimde bu kadar büyük bir değişiklik nelere sebep olur allah bilir.

sözün özü psikologa gidenlere deli gözü ile bakıyorsunuz da psikoloğa gitmeyen delilerle yaşadığınızın farkında değilsiniz.

deliliğin kaynağı olduklarını hiçbir zaman idrak edemeyeceklerdir.

kanser olmuş birine 'ha ha ha sen kansersin kanser.' diye gülmek gibi bir şeydir.

destek alması gerekip de almayan çoğunluğun aksine bunun gerektiğinin farkında olan ve psikolojik olarak iyileşmeye açık olanlar olarak onlara deli denemez bence.