sadece kendine güvenerek yaşamaya alışmış bir insan olmak

kendinden başka hiç kimseye güvenmemeyi düstur edinmiş bir insan olmaktır.
insanların ciğerini bilen biri olduğunuzu gösterir.

çekilen sıkıntılar insanı sertleştirir

zaten kimseye de güvenmeyin; gücünüz yetiyorsa yapın, yetmiyorsa yapmayın.

bu kadar basit

tırnağın varsa başını kaşırsın, yoksa yok.

insanı çok yıpratır. çünkü birine güvenmek bir ihtiyaçtır. gerek yaşanmışlıklar, gerek ön yargılar sebebiyle bu ihtiyacını karşılayamayan insanlar, sadece kendilerine güvenseler dahi gelecek kaygısı, anksiyete vs gibi durumlarla boğuşmak zorunda kalırlar.
ikinci olumsuz tarafı da ilişkilerde kendini gösterir. kişi aslında partnerine güvenmek ister ve bunun için uğraşır. başta çok kırılgan bir güven bağı geliştirir. çünkü bilinçaltında sürekli "sakın güvenme, yapma" diyen bir şerefsiz vardır. karşıdaki partner genellikle bu güven problemini şahsi algılar ve bu sebeple kavgalar çıkar. yapılması gereken; şahsi olmadığını bilmek, güven problemi olan kişinin aslında güvenmek için çok çaba harcadığını bilmek ve son olarak güven sarsıcı hareketlerde bulunmamak.

bu bende korkmaktan korkma durumunu yarattı. yani eğer bir şeyden korkarsam onun üstesinden gelemem. bu yüzde hiçbir şeyden korkamam, korkmamam gerekir. bugüne kadar neyden korktuysam bir şekilde üzerine giderek hepsini yendim.
bu aşırı bağımsızlık hali aynı zamanda "ben herkese yardım edebilirim ama kimse bana yardım etmemeli" düşüncesini de beraberinde getiriyor. birinin bana aşırı bağlandığını hissettiğim anda istemsizce o kişiden "kurtulma" dürtüsü geliyor ve adeta kaçacak delik arıyorum. hayatıma insan almaktan çekinmiyorum ama o kişinin üzerimdeki yükleri hafifletmesine de izin vermiyorum. çünkü bir gün o giderse yine her şeyle tek başıma baş edebilmeliyim.
bu şekilde yaşamaya alışmış bireyler genelde kolay kolay yıkılmayan ama muhtemelen erken çökecek olan kişilerdir. nerden biliyorsun diye sormayın, tahmin etmesi çok zor değildir diye düşünüyorum.

güven kazanılması zor kaybedilmesi çok kolay olan birşey.
kendine güvenerek yaşamaya alışmış biri ya çok kazık yemiştim yada güven sorunu vardır.

bazı insanları bundan ayrı tutmak lazım. mesela güven değilde yük olmamak, rahatsız etmemek birşey isteyememek gibi .

insan sevdiği insana güvenir ve bazı durumlarda yukarıda bahsettiğim isteyememek durumları olabilir.

yorucudur. hayat paylaşmak için var.
insan insana lazım, yükünü hafifletebilmeli insanlar birbirlerinin ellerinden ne geliyorsa ancak bu bir görev olmamalı. en büyük yük manevi yüktür ve en büyük zulüm manevi zulümdür. hiçbir şey yapamıyorsan anlamak, anlaşıldığını bilmek güç verir insana.

ama her ne olursa olsun hayat herkes için bu kadar bonkör değildir. adaletsiz dünya vay may deyip suçlamak da yersiz. bilmemiz gereken tek ama tek şeyin kendimize yetebiliyor olmamız gerektiğidir.
her anlamda.

bu insanlardan biri olarak ben de evet kolay olmadığını söyleyebilirim ama bu bir kazanımdır.
böyle bakmayı seçtim. bir eğitim gibi sizi yontar ve olmanız gereken kişiye dönüşürsünüz.
karşıdan bir şey isteyememek problemiyle gelir bu dönüşüm doğru, kabul. bu zor bir his ama bazen kibir de içerir.

kendine dönüp tanıdıkça, etraftakileri de seçebilirsin, algılayabilirsin. gerçek kişilerden yardım talep edilecek zaman da gelecektir bu eğitimin sonunda bunları da algılayıp seçebileceğiz. sonra o kişinin de değişebileceği gerçeğini kabul ederek.

biz bize lazımız ama yalnızız unutmamak gerek.

zira kendim ettim kendim buldum, gül gibi sararıp solmadan milyoner oldum.

(bkz: al bir de buradan yak)