sanatla uğraşanların mükemmeli aramakta daha ısrarcı olması

mükemmeli aramaktaki amaçları, en sonunda kendilerinin de mükemmele dönüşme arzusudur.

çünkü sanatçı, en sonunda sanatına dönüşür.

hazel grace ukdesi.

estetik kaygısının dışavurumudur bence. bir türlü beğenmezler. daha güzeli, daha iyisi, daha mükemmeli.

sanat insanın doğasında olmayan mükemmeliyeti arama arzusunu da barındırdığı için o arayış kolay bitmez.

aldatıcı bir görünüştür. imgeyi aktarmak oldukça zor bir iştir. imge aktarımı ve bilim-tekniği harmanlayan da vinci gibi kişiliklerin takıntılarını saymazsak, sanatçıların genel olarak mükemmeliyetçi zannedildiklerini söyleyebiliriz. düşünceyi aktarmak dahi çok zor bir iş iken imgeyi yaşatabilmek, onu canlı bir oluş haline getirebilmek akla karayı seçmek gibi bir iştir. sanatçıların mükemmeli aramak ile uğraştıklarını zannetmiyorum. sanatçılar mükemmel olan şeyleri sıkıcı buluyordur tahminimce.

bütün yazdıklarını silip ya da yırtıp attığında bir daha yapmaya mecalin kalmaz çok içine oturur ya
işte o zaman yapmaya tekrar başlarsan mükemmeli oluşturmaya yaklaşırsın.
oldurursan mükemmeli kusurları tek tek irdeler ve düzeltirsen günler aylar yıllar boyunca
bir gün elindekinden hoşnut kalabilirsin
ve sergilediğin şeye gururla baktıktan sonra aslında anlarsın hiç iyi değilmiş.
çünkü mükemmel diye bir şey yokmuş.
belki de boşa çabaladın.
sen üstünde bir palto parktaki bir bankta üşüyerek son sigaranı içerken senden sonra değerlenip mükemmelleştirecek olan zihinler var ardında.

akışına bırakılacak, yetinilmesi gereken bir şey olabilir mi sahiden de?

mükemmeli aramaktan çok ,sanatla uğraştıkça işin estetiği ön plana çıkıyor, her şeyi kendince bi güzelleştirme çabasına giriyorsun.ama estetik bazen bir şeyin mükemmeliğini aramak değil o mükemmelliği tamamen bozmaktan da geçebiliyor.