saygı duyulan insan olma kaygısı

ne yaparsam bana saygı duyarlar kaygısı taşıyan insanlardır, saygınlığı gözlerinde büyütmüşlerdir, einstein bile dil çıkarıyorsa, yapay bir saygınlık için çok da kasmaya değmez, bu bizi yapay saygınlıkla aradığımız mutluluğa götürmez, gerçek bir olay ile yüzyüze gelince balon patlar tıslanır

(bkz: saygı bahşedilmez hak edilir)

saygı duyulan bir insan olma kaygısı taşıyan biri beni rahatsız etmez normal şartlarda. kendi bilir. çabalasın bunun için dilediğince.

lakin, kendisine zorla saygı duydurtmaya çalışan insan tipiyle pek iyi geçinemem. veya, kendisinin hayranı olduğu birine zorla saygı duydurtmaya çalışan biriyle de keza...

saygı denilen şey, beklenilen şey, sadece kişinin kendi çıkarlarına ters düşen bir şey olduğunda dile geliyor gibi.
oooo bana saygısızlık ediliyor falan diye ortamlarda haklı çıkmak için tabiri caizse ağlanılıyor. ama davranış bütünlüğüne bakınca zaten kendisinin saygısız bir insan olduğu da her fırsatta kendini gösteriyor.

yazık.

bir çocuk doğduğu andan itibaren yaşadığı toplumun değer yargıları ile büyütülmeye başlanır. el elalem ne der kaygısı ile özgür bir birey haline gelemeyen bir çocuk için kendi yargıları oluşmaya başladığında önüne birçok yok açılır.

genellikle toplumun ittirdiği yoldan gider insanlar ve toplumun saygısını hak ederler ama bu saygıdan çok toplum tarafından kabulleniliştir.

bazıları ise kendi etik değerlerini yaratarak toplumdan bağımsız kendi özsaygısı yüksek bir birey haline gelir ve etik değerleri yüksek bir birey olarak diğer insanların kendiliğinden saygısını ve sevgisini kazanmış olur.

ve maalesef bazı insanlar yoldan çıkarak ve etik değerleri hiçe sayarak yaşamayı seçer.

bir de güçlülüğünden kaynaklı insanları kendine saygı duyurmaya çalışan insanlar vardır ki o insanlarda ne etik değer vardır ne insanlık.

çocukken "aferin"le büyütülüp yetişkinliğinde "adam yerine konma" ihtiyacına evrilen varoluşsal açlık. psikolojik olarak onaylanma arzusunun, patolojik düzeyde narsistik bir performansa dönüşmesiyle sonuçlanır. toplumsal olarak herkesin birbirine cv’sini okutmaya çalıştığı, bireysel olarak da iç sesin sürekli "beni neden ciddiye almıyorlar?" diye sızlandığı pasif-agresif bir döngü. saygıyı hak etmekle saygı görmek arasındaki farkı anlamadığımız için, çoğu zaman "kendine hayran, kimseye yaranamayan" insanlar topluluğuna dönüşürüz.
bir nevi plaket koleksiyonculuğu. kimse okumaz ama iyi durur.

kaygı, gereksizdir... insanın kendisini inşaa etme sürecinde eğer doğru tuğlaları, taşları, çimentosunu, boyasını kullanıp kendini hakkıyla tamamlarsa * zaten saygıyı hakeden bir insan olacağından kendisi saygıyı aramaz... o saygıyı görür...

mühim olan, önce kendinize nasıl bir insan olacağınızdır... öncelik kendinizsiniz... bu yol meşakkatli ve uzun ama sonucuna bakarsak o saygıyı gördüğünüzü farkedeceksiniz...