seferihisar

izmirin en güzel ilçelerinden biri. izmire uzaklığı 45 kilometre.

izmir seferihisar, türkiye’nin ilk citta slow’u yani “sakin şehri”. seferihisar’ın 2009 yılında aldığı bu ünvan şehirleşme ve küreselleşme karşısında, mimarisi, kültürü, gelenekleri, zanaatleri bozulmadan bugüne gelen, nüfusu 50 binin altındaki yerleşkelere italya’daki bir komite tarafından veriliyor ve sıkı denetleniyor. citta slow’un en temel hedeflerinden biri de yerel topluluklarda ve kasabalarda eco-gastronomi pratiklerini günlük hayatın içine sokarak “slow food” felsefesini geliştirmek. slow food, amerika’nın liderliğinde dünyayı ele geçiren fast food akımına tepki olarak italya’da doğmuş bir akım. yani aslında yavaş olmakla bir alakası yok, ismini fast food’a itiraz eden bir kelime oyunundan alıyor. slow food yemeğin küreselleşmesi ve sağlıksızlaşmasına karşı ata mutfağına tutunmak demek.

seferihisar’da ekonomik faaliyetlerin temelini tarım ve özellikle de zeytincilik oluşturuyor ama narenciye ve enginar yetiştiriciliği de önemli gelir kaynaklarından. burada nüfusun % 80’i tarımla uğraşıyor. öte yandan balıkçılık ve turizm de ilçe ekonomisine katkı veren önemli sektörlerden.

burda askerliğin acemi kısmını yapmıştım 70 gün. dersane eğitimi. muhabere taburu vardı.
her yer mandalina ağacı dolu. küçücük sevimli bir yer. kışın kar yağmıştı bayağı. büyük bir migros vardı . asker ne yapar izinde ya internet kafeye giderdik ki sıra olurdu hep. çanakkale de bile internet kafeler dolu oluyordu o zamanlar çarşı izinlerinde. ya da kahveye gidersin.
sığacık diye bir yeri var meşhurdu hatırladigim kadarıyla.
yerli nüfusu azdı sanki yabancılar özellikle doğulular çoğalmıştı o zamanlar.
mandalinasi meşhurdu .

doğduğum, yaşadığım şehir. sakin olmasıyla bilindirdi ancak son zamanlarda dışardan aldığı göçler ile sakinliğini kaybetmiştir.

sığacık ve özderesi ile izmir en yaşanacak yeri. eyidir çoğğhojdir emmaa bene naa.

yazın çok tatlı oluyor.
sığacık’ta denize girersin.
sonrası kabak çiçeği dolması, baluk, gavurdağı.
amanın da amanın.