1.
söze nereden nasıl başlanır bilemediğimden günlerdir erteliyordum bu başlığı açmayı, lakin nereye kadar? biraz da olsa kendimi toparladım geldim, buradayım.
şehit murat tekin, 15 temmuz darbe girişiminde halk tarafından delici ve kesici aletlerle katledilen hava harp okulu öğrencisi. vatani görevini yaparken teröristler tarafından vurularak can vermedi murat, uğruna ölmeyi bile göze aldığı halkı tarafından sorgusuzca, sualsizce, acımadan katledilerek öldürüldü.
bundan 2 yıl kadar öncesinde şehit murat tekinin evini ve ailesini ziyaret etme fırsatım olmuştu, şevkiye annem karşıladı bizi önce biraz havadan sudan muhabbet ettik sonrasında konu geldi tabi muratına. anlatmaya başladı; o vakitte öğrenciler kamptalarmış, komutanlarından bir emir geliyor 'kalkın tatbikata gidiyoruz' üstüne söz söylenir mi? emir demiri kesmez mi?... hepsi kalkıp her şeyden bihaber yola koyulmuşlar. gece 2 suları boğaz köprüsünde indirilip halkın ortasına atılmışlar. önce otobüsleri taşlanmış, çoğu orada yaralanmış zaten. komutanlardan bir tanesi öğrencilerin bir kısmını oradan bir şekilde çıkarmış ama kalan öğrencileri tek bir kurşun dahi sıkmamalarına rağmen kesici aletlerle katletmişler. o gece görevli bir polis memurunun söylediği şeye göre "ellerinde g3 vardı biz ise beylik tabancası ve sadece 4 kişiydik isteseydiler bizi çok rahat geçebilirlerdi ama durumu fark edince silahları bıraktılar." ailesi de herkes gibi medyadan takip ediyor olayları bir kaç gün sonra murata ulaşmayı deniyorlar ama nafile. her yolu deniyorlar lakin hiçbir haber yok murattan günler sonra mecbur adli tıbba bakmak zorunda kalıyorlar. sonrası malum tanınmayacak halde olan cesedini buluyorlar ve alıp izmire getiriyorlar. ailesi bu acıyla yüzleşmeye çalışırken bir de camide cenazesi kabul edilmeyince selasını okumuyorlar muratın. en çok hakettiği şehitlik mertebesine bile layık görmüyorlar onu.
oturduğumuz odadaki duvara murat için bir köşe yapmışlar okuldaki eşyaları, üniformalı fotoğrafları... resmini çekmiştim o köşenin ne vakit karşıma çıksa, adını bir yerlerde duysam kalbim sıkışıyor, gözlerim doluyor. bazen hiçbir yerde görmeden duymadan öylece aklıma düşüyor. o kadar zoruma gidiyor ki bütün bu olanlar, anlamıyorum anlam veremiyorum. öğrenciydi bu çocuklar vatana millete hizmet etmek için gittiler o okullara. kim, hangisi terörist olma düşüncesiyle orada bulunabilir? senin benim gibiydiler hayalleri vardı hepsinin, bu ülkeye hizmet edeceklerdi, iyi pilotlar iyi askerler olacaklardı. kendi ellerinizle kıydınız onlara ey halk! tilkileri koruyup köy bekçilerini feda ettiniz.
katilleri yargılanmadı onları kahraman ilan ettiler, yerine geride kalan harbiyeli öğrencileri cezaevine koydular. müebbet aldı bu çocuklar müebbet. kimse görmedi, duymadı, bilmek istemedi. hepsi aynı fotoğraf karesindeydi bir zamanlar, yan yanaydılar şimdi birisi cezaevinde birisi mezarda. canını aldınız bu çocukların, özgürlüklerini, hayallerini çaldınız yetmedi bütün bunların üstüne bir de milyarlarca tazminat isteyip haciz mi koyuyorsunuz bu insanlara. rahat uyuyor musunuz? o kafayı o yastığa rahatça koyabiliyor musunuz? çok merak ediyorum.
niye anlatıyorsun bunları bize şimdi demeyin öğrenin, farkında olun ve unutmayın diye anlatıyorum. çünkü ben unutmayacağım, şevkiye annenin güçlü durmaya çalışırken oğlunun ölümünden her bahsedişinde sesinin titremesinde duyduğum o acıyı asla unutmayacağım. benim oğlum karıncayı dahi incetmezdi tanısalardı öldürmezlerdi onu deyişini de.
"neredeyse her biri genç yaşta hikayesi çalınmış insanlar ülkesi"
şehit murat tekin, 15 temmuz darbe girişiminde halk tarafından delici ve kesici aletlerle katledilen hava harp okulu öğrencisi. vatani görevini yaparken teröristler tarafından vurularak can vermedi murat, uğruna ölmeyi bile göze aldığı halkı tarafından sorgusuzca, sualsizce, acımadan katledilerek öldürüldü.
bundan 2 yıl kadar öncesinde şehit murat tekinin evini ve ailesini ziyaret etme fırsatım olmuştu, şevkiye annem karşıladı bizi önce biraz havadan sudan muhabbet ettik sonrasında konu geldi tabi muratına. anlatmaya başladı; o vakitte öğrenciler kamptalarmış, komutanlarından bir emir geliyor 'kalkın tatbikata gidiyoruz' üstüne söz söylenir mi? emir demiri kesmez mi?... hepsi kalkıp her şeyden bihaber yola koyulmuşlar. gece 2 suları boğaz köprüsünde indirilip halkın ortasına atılmışlar. önce otobüsleri taşlanmış, çoğu orada yaralanmış zaten. komutanlardan bir tanesi öğrencilerin bir kısmını oradan bir şekilde çıkarmış ama kalan öğrencileri tek bir kurşun dahi sıkmamalarına rağmen kesici aletlerle katletmişler. o gece görevli bir polis memurunun söylediği şeye göre "ellerinde g3 vardı biz ise beylik tabancası ve sadece 4 kişiydik isteseydiler bizi çok rahat geçebilirlerdi ama durumu fark edince silahları bıraktılar." ailesi de herkes gibi medyadan takip ediyor olayları bir kaç gün sonra murata ulaşmayı deniyorlar ama nafile. her yolu deniyorlar lakin hiçbir haber yok murattan günler sonra mecbur adli tıbba bakmak zorunda kalıyorlar. sonrası malum tanınmayacak halde olan cesedini buluyorlar ve alıp izmire getiriyorlar. ailesi bu acıyla yüzleşmeye çalışırken bir de camide cenazesi kabul edilmeyince selasını okumuyorlar muratın. en çok hakettiği şehitlik mertebesine bile layık görmüyorlar onu.
oturduğumuz odadaki duvara murat için bir köşe yapmışlar okuldaki eşyaları, üniformalı fotoğrafları... resmini çekmiştim o köşenin ne vakit karşıma çıksa, adını bir yerlerde duysam kalbim sıkışıyor, gözlerim doluyor. bazen hiçbir yerde görmeden duymadan öylece aklıma düşüyor. o kadar zoruma gidiyor ki bütün bu olanlar, anlamıyorum anlam veremiyorum. öğrenciydi bu çocuklar vatana millete hizmet etmek için gittiler o okullara. kim, hangisi terörist olma düşüncesiyle orada bulunabilir? senin benim gibiydiler hayalleri vardı hepsinin, bu ülkeye hizmet edeceklerdi, iyi pilotlar iyi askerler olacaklardı. kendi ellerinizle kıydınız onlara ey halk! tilkileri koruyup köy bekçilerini feda ettiniz.
katilleri yargılanmadı onları kahraman ilan ettiler, yerine geride kalan harbiyeli öğrencileri cezaevine koydular. müebbet aldı bu çocuklar müebbet. kimse görmedi, duymadı, bilmek istemedi. hepsi aynı fotoğraf karesindeydi bir zamanlar, yan yanaydılar şimdi birisi cezaevinde birisi mezarda. canını aldınız bu çocukların, özgürlüklerini, hayallerini çaldınız yetmedi bütün bunların üstüne bir de milyarlarca tazminat isteyip haciz mi koyuyorsunuz bu insanlara. rahat uyuyor musunuz? o kafayı o yastığa rahatça koyabiliyor musunuz? çok merak ediyorum.
niye anlatıyorsun bunları bize şimdi demeyin öğrenin, farkında olun ve unutmayın diye anlatıyorum. çünkü ben unutmayacağım, şevkiye annenin güçlü durmaya çalışırken oğlunun ölümünden her bahsedişinde sesinin titremesinde duyduğum o acıyı asla unutmayacağım. benim oğlum karıncayı dahi incetmezdi tanısalardı öldürmezlerdi onu deyişini de.
"neredeyse her biri genç yaşta hikayesi çalınmış insanlar ülkesi"
devamını gör...