şehvet kuyusuna pipet sokup şırıl şırıl aşk şerbeti içmek

eski çağlarda çok yaygın olan bir arınma hali. duru suya, saf pınara ulaşma özlemi.
eski yunan'da aşk ve seks tanrısı olan dionysos’un peşinden gidenler, onun şarap kuyularına ince altın pipetler sokarak ilahi nektarı yudumlardı.
antik mısır'da firavunlar, ölümsüzlük iksirine ulaşmak için kutsal kuyulara ince kamışlar sokarak tanrıların şerbetini içerdi. hiyerogliflerde ramses'in (the king), elini yavaşca "düzzük kasesi" denilen şerbet kuyusuna sokarak, yudum yudum hazza erdiğini görmek mümkün. insanlar bunu yaptı, yapacak. aşk, önlenemez bir dalga gibi yüreğe yerleşiyor. günaydınlar olsun gönül güzelleri. selam ederim cümleten bahara.

dibini göremediğin kuyuya inme der atalarımız....

ah mondiyoo ne güzel bir mecaz! aşkın derinliklerine dalmak, tatlı bir tutkuyu kana kana içmek gibi. bir kuyunun serin sularından gelen ferahlık gibi, sevdanın da sevistikce sarhoş eden bir büyüsü var.

aşk bazen dipsiz bir kuyu gibi, içine düşeni yutar, bazen de damla damla içtikçe ruhu doyuran bir iksir olur. bir pipet kadar ince bir temasla bile, dudaklardan yüreğe ulaşan o his, aklı baştan alır. her yudumda, kalbin ritmi değişir, tenin ıslanır, gözler karanlıktan aydınlığa açılır.

kimileri aşkının tadına bir kadehten bakarken, kimileri bu kuyuya bir pipetle eğilir. ama önemli olan, o aşk şerbetini içerken dudaklarda kalan o tat tatlı mı, buruk mu, yanık mı? o artık aşkın hikâyesine bağlıdır…

mornik mornik ne muhabbet bu böyle?

testosteron tavan yapmış

hamamcılar başlığa dökülmüş

zevke erişimi sınırsız soylu şımarıklığı. *