1.
bir necati tosuner kitabıdır.
necati tosuner okumak çok zor benim için. gerçekten zor. anlamıyor değilim yazdıklarını. aslında çok iyi anladığım için zor. necati tosuner’i anlamak canımı yakıyor. her bitirdiğim kitabının son kitap olacağına karar verip sonra da gidip başka bir kitabını okuyorum. necati tosuner sayesindedir ki acıyı bal eğledim.
bazen necati tosuner okumak daha tam kabuk bağlamamış bir yaranın üzerindeki yumuşak kabuğu tırnaklarımla kazıyıp akan kanın akışını zevkle izlemekmiş gibi geliyor bana. bazen de çok hasta olmanın getirdiği can yakan sorumsuzluk duygusu çörekleniyor içime yazarın kitaplarını okurken. ama her seferinde sırtımdaki küfelerce acıyla kitaplarına geri dönüyorum. acıya, hüzne bağımlı bir bumerang gibiyim.
sen ve kendin adı gibi bir kitap. yazar kendisi ile yüzleşmek için yazmış kitabı. okuyucu sadece bir baba oğul dalaşmasının ortasında kalmış misafir gibi kenardan köşeden izleyebiliyor olan biteni, içinde bir huzursuzluk ve kendi geleceğine dair keskin ama kısa süreli bir tedirginlikle.
yine de kitap bitince uzun süre ağladıktan sonra gelen o sakin ve huzurlu ruh haline giriyor insan. sırf bunun için bile okunmaya değer.
necati tosuner okumak çok zor benim için. gerçekten zor. anlamıyor değilim yazdıklarını. aslında çok iyi anladığım için zor. necati tosuner’i anlamak canımı yakıyor. her bitirdiğim kitabının son kitap olacağına karar verip sonra da gidip başka bir kitabını okuyorum. necati tosuner sayesindedir ki acıyı bal eğledim.
bazen necati tosuner okumak daha tam kabuk bağlamamış bir yaranın üzerindeki yumuşak kabuğu tırnaklarımla kazıyıp akan kanın akışını zevkle izlemekmiş gibi geliyor bana. bazen de çok hasta olmanın getirdiği can yakan sorumsuzluk duygusu çörekleniyor içime yazarın kitaplarını okurken. ama her seferinde sırtımdaki küfelerce acıyla kitaplarına geri dönüyorum. acıya, hüzne bağımlı bir bumerang gibiyim.
sen ve kendin adı gibi bir kitap. yazar kendisi ile yüzleşmek için yazmış kitabı. okuyucu sadece bir baba oğul dalaşmasının ortasında kalmış misafir gibi kenardan köşeden izleyebiliyor olan biteni, içinde bir huzursuzluk ve kendi geleceğine dair keskin ama kısa süreli bir tedirginlikle.
yine de kitap bitince uzun süre ağladıktan sonra gelen o sakin ve huzurlu ruh haline giriyor insan. sırf bunun için bile okunmaya değer.
devamını gör...