seni anlamak için senin kadar yavaşlamış birinin yokluğu

bir dünyanın içindeki o yavaş akan nehirsin. durup bakan biri lazım sana. hızla geçen değil. seninle birlikte duran, senin kadar susabilen biri. ikili ilişkilerin koşar adım değer ticareti denen liberal saçmalıklarla örüldüğü bir abzürdenin içine düşmüş yapayalnız kalmışsın.

öyle "kimse beni sevmiyor" şeklinde değil. bilakis insanlar ufak bi duraksama ertesi sevmeye başlıyor seni. hayatın ritminde yürü(ye)memenin nesnel meyveleri. izole kalarak "korunmuş" ve biraz entelektüel mefhumunun şekil verdiği normal ve dünyanın en sıradan adamı olarak dikkat çekiyorsun. seni başta ufo sanıyor, tanıdıkça çekiştiriyorlar kolundan. sonrası malum :

tavşanların arasında bir garip kaplumbağa gibi hissetmektir.

ne biz onların hızına yetişebiliriz ne onlar yavaşlar.

başlık kalbimi kırdı. başka bir şey söylemeye gerek yok.

hiç olmadı ki
hep ben ayak uydurmaya çalıştım.

ne beni anlayan oldu
ne anlamak için çalışan

suç biraz da bende
ben de anlatmadım ki çoğu zaman kendimi.

yokluğu derken, zamanında var olup şimdi olmaması mı? yoksa böyle birinin hiç olmaması mı kastediliyor?
ikinci seçenek benim için geçerli. kimse beni anlamak için hiçbir zaman yavaşlamadı maalesef.

şimdi yoldan bir minibüs geçiyor. ben durduruyorum arabayı şoföre bir şeyler anlatıyorum. adam bir garipsiyor anlamaya çalışıyor beni * sonra aman boşver işte deyip topukluyor, yoluna devam ediyor. ben burada adres soruyorum adamda oraya gitmiyor. arkadan bağırıyorum beni niye bıraktın bu yolda. yolda kalmışım işte beni bir yere atıver. arkadan bakıyorum minibüse keşke binseydim de gitseydim. şimdi geçer mi acaba yönüme uygun bir araç? ne kadar bekleyeceğim burada?

başlık bana böyle geldi anlamadınız muhtemelen başlığın diyorum romantizmi bana biraz fazla geldi. siz de yavaşlamadan geçiverin..

arkadaşlar 15 yaşında bir ergen değilseniz, hiçbir şey yapmadan beni anlasınlar diye beklemeyi bırakıp artık anlamak için emek vermeyi, anlaşılmak için adım atmayı öğrenmeniz gerekiyor.

başlıktaki cümleye gelirsek, cümlenin romantizmle veya melankoliyle hiç alakası yok.

işin kötüsü artık anlaşılmak gibi bir arzum kalmadı

bu doğrudur ancak şöyle de bir şey var ki bizzat deneyimledim,
benim kadar yavaşlayamamış olduğunu düşündüğüm birinin yıllar sonra edindiğim deneyimlerle esasında benden daha yavaş olduğunu ve benim o esnada asıl yavaş olan kişinin ben olduğumu düşündüğümü görmüş oldum. ondandır bir konu hakkında umursamaz tavırlar takınan kişilerin esas yavaşlamış kişiler olma ihtimalini hep düşünürüm.

he gerçekten umursamaz da olabilir bu kişiler onu da zaten herkesi olduğu gibi kabul ederek çözebiliriz. böyle de olabiliyor işin özü.