sevdadır

arkadaş zekai özger'in öldükten sonra basılmış kitabı. yayınlandığını çok istemesine rağmen görememiştir. kitabın bir kısmını şiirleri oluştururken bir kısmını da siyah beyaz fotoğrafları ve yakınları tarafından hakkında anlatılan anıların metinleri oluşturmaktadır.

hani tek ya, bir ikincisinin olması mümkün değil ya, arkadaş zekai de bu kitabın varlığından haberdar değil ya... bu üç şey en fazla şiirleri kadar özel ve önemli kılıyor bu kitabı. gerçekten okuyunuz. şiirleri ağlak değil son derece vurucudur.

bu kitabı her gördüğümde, duyduğumda, okuduğumda içimde tarifsiz bir hüzün oluşuyor. keşke diyorum arkadaş zekai de görseydi, o kitap gibi bir sürü daha kitabı olabilseydi, bu hayat ona en azından 1 şans daha verseydi diyorum ama çok geç.

bir arkadaş zekai özger şiiri. bu şiirin isim verdiği bir şiir kitabı da mevcut.
şiiri eser gökay'ın sesinden dinlemek için tıklayınız.

bu şiir beni geçen sene kah güldürüp kah ağlatantır. hani bazı kelimeler aynı kalpten çıkmış gibi hissettirir ya bu şiiri de zekai özger'in değil benim kalbimden, etimden, kemiğimdendir. sanki bendir; benim aynamdır.

sabahın bir körü kalkardım. yemek içmek işlerini halleder, keyfim varsa süslenir keyfim yoksa saçımı toplar bir tişört geçirir üstüme çıkardım dışarıya. hava sıcak, asfalttan dumanlar yükselirdi. içimi stres yakarken tenimi de güneş yakardı. el, kol dolu, ağzımda maske nefes nefese yürürdüm durağa. durak türkiye'nin her yerinde bir zamanların dershanesi şimdinin kolejlerinden birinin önünde. durağa gelmeden alt yolda bir park var. ıssız mı ıssız, zaten hava yeni aydınlanmış çocuklar derin uykularının en tatlı yerinde olurdu. ben gider her sabah otururdum o parka günün ilk sigarası için. parkın karşısında malum kolej. kulağımda kulaktan onur akın'ın sesinden bu şiirin bestelenmiş halini dinlerdim. bir fırt sigaradan alır efkarlı efkarlı 'sen içeride ben dışarıda, oy mahpusluk' derdim. gözlerim genelde buğulanır, denemelerin güzel geçtiği günler umut dolu bakardı.
ben yine bu sevdanın peşinde yandığım günlerdeyim.
öğretmenlik sevdadır.
çocuklar söz size öğretmeniniz çam kolonyası getirecek bi'gün.
onur akın/ çam kolonyası

arkadaş zekai özger'in yazmış olduğu 256 sayfalık şiir kitabı olup 1974 yılında yayınlanmıştır.

ve oturup ağladık, niye?
-inandığımız tanrı –da– yalnız bıraktı bizi.
bana eski bir ölümü anımsatıyor sabah.

1948/ 1973 yılları arasında yaşamış türk şair arkadaş zekai özger imzalı eser.

kitabımız şairin hayatını kaybetmesinin ardından yayınlanmış ve kitabının yayınlandığını göremeden 25 yaşında hayatını kaybetmiştir.

genç ölmek yasaklanmalıydı ve kimse ölmek istemediği bir zamanda, kendini tanıyamadan, bir kalbi sarmadan, yüzme bilmeden daha, aşkı tatmadan ölmemeliydi, arkadaş zekai özger'de dâhil.

kitabımıza geçelim;

farklı bir şiir dünyasının hüküm sürdüğünü kendi adıma söylemem mümkün olacaktır.

arkadaş zekai özger çok ciddi bir üslup ile karşımıza çıkmıyor bana kalırsa bu kitabında, kaygı gütmeden yazıyor, önce kendisi için yazıyor, beğenilmek için değil gibi, her şiirinin kusursuz olması gibi bir ideali yok gibiydi, şiirlerden yola çıkılarak varılmış bir kanı olmakla birlikte, elbette özneldir.

şiirlerde hayatın çeşitli evrelerinin izdüşümleri yansıtılmıştı bence, gençlik, çocukluk, yoksulluk, annenin ölümü, sevdalar ve ayrılıklar, bunun yanı sıra erotizm faktörü de şiirlerde kendisine yer bulan bir olguydu.

cinselliği şiirle kendine has bir şiir dili ile bağdaştırıyor arkadaş zekai özger

bazı dizeleri çok iyiydi, tanrı ile ilgili olan bazı dizeleri felsefik buldum, etkilendiğim birkaç dize oldu.

yalnızlığın, sevdanın, ölümün tesirli bir aktarımı olarak özetlenebilecek şiirleri diyebilirim.