sevdiğine sevdiğini söyleyemeyen insan

söyleyeceksin. belki bir şansın olur.

bir kisiyi bin kisi sever 1 kisi alir sozundeki 999 kisiden biridir yalniz degildir buyuk bir guruhun parcasidir artik
gidin konusun arkadasim bu kadar basit en fazla reddedilirsiniz olum yok ya ucunda .

bu sorunu çoğunlukla erkeklerin yaşadığını düşündüğüm -geçmişten beri uzanan bir takım toplumsal durumlardan sebeptir, bu yazıda detaya girmeyeceğim- için kendi cinsiyetim ile yorumlayacağım. erkeklerin hoşlandığı kişiye açılamamasının belli başlı sebepleri vardır. bunlar gelecekte pişman olabileceğini düşündüğü için veya bir şansı olmadığına inandığı için olabilir. ortam, durum, şartlar, çevre ve geçmişe göre bile sebepler sürekli değişkenlik gösterir. eylemlerini rasyonel zeminde değerlendirmekten hoşlanan biriyseniz, sonuçlarının nelere sebep vereceğini düşünür ve açılmaktan vazgeçebilirsiniz. örneğin : iş yerinizdeki, okulunuzdaki, veya ailenizde tanınan birine açılmak gibi. bazen duyguların içinizden taşmasını önlemek için açılmayı, hislerinizi dökmeyi deneyebilirsiniz. zaten kısa olan ömrünüzde pişmanlığın acısı kadar fazla olmayacaktır. ama kendinizi kontrol etmeyi seven, hayata iddialaşmak gözüyle bakan biriyseniz, sırf inadınız için duygularınızı defalarca kez sürgüleyip antarktika'ya kargolayabilirsiniz.

aptallık ediyordur.

içinde olduğu an'ın sonrası olacağından kim nasıl emin olabilir ki?
yarının garantisi yok.

söylemeyin boş verin. kendinizi sevin kendinizi.

(bkz: ben söylemem sen anla)

söyleyince kesin bir sorun çıkıyor çünkü. ya beğenmiyor, ya istemiyor, ya arkadaş kalalım gibisinden saçmalıyor.
dolayısıyla en güzeli sevsem bile söylememek.

ne demiş gülşen?

o başka bir şey. söylenmemesi gereken şey söylenmez. bir yerde kalması gereken hatıralarda kalır. insan şiir yazar şarkı yazar sair olur söyletir dinletir. boşverin soylemeyin be.
davalı ben davacı ben, yorgunum bu celselerden dargınım sana. posta posta hatıralar, oltalarda yar. ben perişan günlerim dar anlamazsın yar.