sevdiklerine yetebilmek istemek ama yetememek

babamın anneme yapamadığı güzel şeyleri yapabilmek istiyorum. babama hak ettiği değeri vermeyenlerin yerine verebilmek istiyorum. tüm haksızlıkların yerini doldurmak, herkese hak ettiğini verebilmek istiyorum.. hiç bir şey yapmamak, herkesin haksızlığa uğradığını, beklenti içinde "belki bir gün olur." diyerek yaşadıklarını görmek o kadar zor ve üzücü ki. neden böyle.

eğer sevdiğimiz bir insan bizi sevmiyorsa ve biz buna rağmen o kişiye yetebilmeye çalışıyorsak bu bizim hatamızdır. onun dışında bizi seven bir insana her türlü yeteriz varlığımız bile yeter.

çok berbat bir şey bu ya. hatta daha da kötüsü yetemeyeceğini bildiğin için kendini bok gibi hissetmek diye bir şey de var.

herkesin bir beklentisi var. istisnasız herkesin. ama siz o kalıpların içine sıkışıp kalmak zorunda değilsiniz ki. bunu onlara da açıklayamadığınız için sırf onlar mutlu olsun diye yetebilmeye çalışmak yorucu ama ben sevdiklerimin mutluluğu ile mutlu olurum.

aynı dertten muzdaribim. şahsen kimseden bir beklentim yok ama sanki etrafındaki herkes benden bir şey bekliyor gibi geliyor. tek çözüm tanıdığın kimsenin olmadığı bir yerde olmak ama hayaller paris gerçekler bursa.

isyan etirir. hayatı sorgulaır.

bunca bildiğin şey boşa çıka. kendini ezikler durursun öz saygını kaybedersin.

dur demek lazım.

karşınızdaki kişinin beklentisi sizden değildir. siz ağzınızla kuş da tutsanız ona yetemezsiniz. hâlbuki onun tek sözüne dağları devireceği başka biri vardır. yetememek değil, yanlış kişilere yetmeye çalışmak yaptığımız şey.

başka açıdan evet ben de yetemediğimi düşünüyorum. elimden gelse bir ada satın alır herkesle bağlantıyı kesip orada otururum sevdiğimle. her şeyi yaparım.

ona yetemedim, artık herkese fazla gelsem ne fark eder?

evet bana da oluyor. 80 kiloyla anca bu kadar. evet.

bu ben olabilirim. tüm hayatımı onu mutlu etmeye adayabilirim ama hayatım bana ait değil.

ziyadesiyle can sıkıcı bir konu ama insan bunun için kendini suçlamamalıdır.

sonuçta yetmek istemek derken dahi niyetini göstermiş oluyorsun şartlar oluşmamışsa veyahut başka durumlar varsa bazen yetmeyebilir, olabilir.

makul insan burada yetersizliklerden çok niyete bakmalıdır ve herkes herkese yetmelidir diye bir kaide yoktur. mesela gözü aç bir insanı ne verirsen ver doyuramazsın, yeterli görmez yani çünkü görüş alanı bozuktur bu yüzden insan yetersiz kalsa dahi ben yetersizim diye bir duyguya saplanıp kalmamalıdır. çünkü bunu ne kadar düşünür ve bu konuya saplanırsa o kalıplaşır ve üstündeki bir elbiseye dönüşür.

iş yerinde öğlen yemeğinde çıkan meyveyi yemeyip evine götüren insanlar gördük şimdi sormak lazım bu zatı muhterem mi yetersiz yoksa onu bu hayata mahkum eden sistem mi?

evde yatıyor desen yatmıyor ırgat gibi çalışıyor, maaş yetmiyor ekstra için mesaiye kalıyor. bayram seyran hafta sonu demeden çalışıyor ama bazen yetmiyor abi işte çünkü onun ve sevdiklerinin nasibini aslında suyun başını tutmuş allahsız kitapsızlar yiyor.

bu kötü bir duygu bilirim. o yüzden işten eve dönerken elinde dolu poşetlerle dönüyo olabilmenin kıymetini de bilirim şükrümü eksik etmem.

yani demem o ki aziz dostum yetersizliğinin sebebi şahsi keyfin değil de yaşamak zorunda bırakıldığın olumsuz şartlarsa sen yetersiz falan değilsin sadece sevdiklerin hariç sermaye sahiplerini de doyurmak zorundasın o yüzden yetmiyor.