sevilen bir insandan geriye hiçbir şey kalmaması

unutma eğrisi yüzünden o insana dair her şeyin günbegün yok olmasıdır.

en sonunda hayal miydi yoksa gerçekten var mıydı diye kendine sorarsın, bu insan gerçekten var mıydı?

ondan geriye bir şey kalmaması onu hiç tanımamış gibi yapacaktır.

çok sevdiğiniz bir insanı bile gün gelip tüm güzel ve mutlu anılarıyla hatırlamayı başaramıyorsak o zaman yeni birini sevmek motivasyonunu bulmak kolay olmuyor.

insan içine çıkmadan, kendine çeki düzen verip üstüne başına özenmeden oturduğun odadan birini bulamazsın. bu motivasyonu söylüyorum.

ben sosyal medyada ben olmayan bir fotoğraf silsilesi ile ilişki arayan bir insan olmadım. böyle şeyler için çok yaşlıyım. bizim kuşak eski kafalı ve sağlamcı.

hiç bir şey kalmasa tortusu kalır, külü kalır, bilemedin hatırası kalır.

sevilen bir insandan geriye kocaman bir hissiyat kalmıştır. bunu gerçekten sevenler anlar.

gerçekliğine şahit olunan insanın şimdi zihinde bir anı olması durumudur.
zamanla yüzü de unutulur, geride adından başka bir şeyi kalmaz.
sonra adı da unutulur.

kendinizi kandırmayın.

gidenle gidilmez sevgili yazarlar. giden gittiği gün biter.

hayatta bizi biz yapan şeyin anılarımız olduğunu unuturuz bazen. ama anılarımızı unutmaktan da geri durmayız. her şey aynı kalacak sanarız, değişir. unuturuz her şeyin değiştiğini. farkında bile olmayız değiştiğimizin.

hatırlıyorum. babam öldüğünde onun yüzünü unutmaktan korkardım, mimiklerini, huylarını, neyi sevip neyi sevmediğini unutmaktan korkardım. sanki benden çay isteyecek bir gün ve ben kaç şekerli içtiğini hatırlamayacakmış gibi korkardım. şimdi düşününce unutmadım hepsi aklımda ama duygular aynı değil. aynı şeyi hissetmiyorum. ondan geriye kalan şeyler elbette hala değerli ama eski tadı yok. onunla ilgili fikirlerimin değişmesi ürkütücü olan.

o zamanlar hasta diye kıyamadığım adama bugün neredeyse öfke duyuyorum. sağlığına dikkat etmemesine, sigarayı çok içmesine, yemek yememesine bugün öfkeliyim. başka türlüsü olabileceğini bildiğim için, engelleyemediğim için öfkeliyim. bir zaman çok değer verdiğin insana baban bile olsa aradan zaman geçince artık her koyun kendi bacağından asılır muamelesi yapmak ürkütücü de geliyor bana. dönüştüğüm şey beni ürkütüyor. işte o zaman değer verdiğin kişiden geriye bir şey kalmıyor.

ne umutlarla çıkılan yolda yol size girince zaman içinde o adama dair ne varsa silmeye, azaltarak bitirmeye gayret edip noktayı koyuyorsunuz. hayat böyle bir şey, zaman insanda ne duygu yoğunluğu bırakıyor ne umut, ne heyecan. hepsi uçup gidiyor.

sevilen bir insan, illaki bir şey bırakır. bastıra bastıra itsen de çöplüğe, bir zaman bir yer fırlar. sadece ona karşı hislerin kaybolur belki. sevdiysen, hiç yokmuş gibi yapamazsın.bence.*