sıhhiye köprüsünde yenen feci dayak

çoğunuzun görmezden geldiği bundle bildirimi.

o zamanlar geceleri otogarda çorbacılık gündüzleri malum hat üzerinde dolmuşçuluk yapıyorum. hatta “bentderesi yıkılırsa anam nerede çalışacak” diye demeç veren beden işçisinin çocuğuna röportaj esnasında yanlışlıkla omuz atan da benim. kameralara alışığım yani bendeki star ışığı doğuştan.

yine bi gün şerit sıkışık trafik berbat söve söve giderken beni itmeye çalışan lada samara’ya el kol yaptım. napiyim tabiatım böyle. şöför arabadan bi indi araba havaya kalktı. göz kapaklarıyla çimento çeken bi abi. kas kütlesi yağıyla yarışıyor. ucube gibi bişey ama çok büyük. en büyük.

beni 20 cmlik dolmuş penceresinden tek seferde çekti çıkardı. abim benim hiç acelesi yoktu. pek de bi efor sarfetmedi. 25 saniye falan oldu ben öldüm sandım. etraftakilerin yardım etmek isteyip başaramadıklarını asayiş kamerasından gördüm. videodan izlemesem dünyada sadece ikimiz kaldık sanardım. bi tane kısa ve kızıl saçlı teyzenin hızla bize doğru yöneldiğini gören özel güvenliğin teyzeyi kurtarması olay mahallindeki tek olumlu şeydi onun dışında her şey +18.

canım abim haliyle bunu haklı gerekçelerle yaptı ama baktı ki ben ölmek isteyip de intihar edecek cesareti olmayan bi zavallı gibi teslim oluyorum, bi kötülük yapıp dövmeyi bıraktı. arabasına yöneldi 4-5 kişi abime yardıma gitti çünkü sığmıyordu arabaya. bi kaç kürtaj yapıyok tipli dede tükürdü bana. hiç alınmadım ben de olsam güçlüyü seçerdim.

bu bana ders oldu. artık camlar kapalı. el kol yapmadan önce gbt alıyorum ve sadece durağa yakın yerlerde itlik yapıyorum.

hemen anlatayım efendim. ankara üniversitesi tandoğan kampüsü’nden çıkmışız, mayıs ayı falandı. arkadaşlarla dtcf’ye geçeceğiz orada çocuklarla buluşup mülkiye’de spor salonunun yanındaki halı sahaya gidip 1 saatliğine şampiyonlar ligi finali yaşatacağız.

neyse, yürüyoruz. bilenler bilir: hızlı tren garı’nın oradan aşağıya doğru sallanırsın, merdivenden inince yenişehir istasyonu’nun dibindesin. tam merdivenlerdeyiz; 6-7 kişiyiz efendim. bir patırtı bir kütürtü etraf komple çevik kuvvet dolu. biz de milliyetçi çocuklarız. çekildik kenara. okuldan parkalı, saçları yağlanmış bir grup erkek aralarına karışmış t-rex savaş narası atan, envai saç rengine sahip kızlar slogan atıyorlar. okul içinden başka sloganlar geliyor. cümbüş var abicim cümbüş.

biz merdivenden indik, bu gruba bakıp kahkaha atıyoruz; çünkü o zamanlar bile farkındayız üniversite üzerinden birilerinin ajandasının piyonları bunlar

çocuğun biri bize kitlendi. ben de elimde sigara, çocuğa bakıyorum. bu bize doğru yürümeye başladı bir yandan da slogan atıyor. “faşizme karşı bilmem ne omuza!” gibi bir şeyler zırvalıyor işte. ben ve arkadaşlar da “aynen kankaaa, ayneeen” diye sırıtıp bakıyoruz ama bunlar bize yürüdükçe çevik de onlarla birlikte yürüyor.

bebe yaklaştı yaklaştı… bir anda koşup bizim arkadaşa saldırmaya çalıştı. e tabii, laftan anlamayanın hakkı kötektir düsturuyla biz de dahil olduk ama çevik kuvvet de bir anda müdahil oldu.

neyse efendim sözde solcu özünde etnik faşist grup bize vuruyor, biz onlara vuruyoruz, çevik kuvvet herkese vuruyor. en sonunda zaten çevik bir dağıttı bizi kimsenin ne maç yapacak ne de bir daha sıhhiye köprü altına girecek dermanı kalmadı.

şöyle bir görüntü vardı en son tabi ortalık biraz yatışınca çevikler baktı halimize falan biraz da kavgada omuz omuza verdiğimiz gerekçesi ile köprü altında hızla tahliye edildik ama biz oradan giderken şöyle bir görüntü vardı. (temsilidir)