son görülmesi ve mavi tiki kapalı insan

neden ki diye sormak istediğim ama sormadığım insan türü.

benim. bazen cevap veresim gelmiyor o yüzden kapalı.

böyle olan kişilere mesaj atınca kendimi boşlukta hissediyorum.

olması gereken bu değil mi ? (bkz: ben)

bende bunlardan biriyim kafam rahat oluyor çok da gerekli bir durum değil ha açık olmuş ha kapalı ne fark eder ki. *

tehlike çanları , savaş çığlıkları....
tabii radikal bir karar olarak alınmış olup sadece küsülen flört/sevgiliyi merak içinde bırakma amaçlı da yapılmış olabilir. barışma sonrasında uygulama sakince eski ayarlara döndürülür.

insanları takip etmek amacıyla değil de insanlarla iletişim kurmak için whatsapp kullanan insandır.

kimsenin saat kaçta çevrimiçi olduğumu, mesajları ne zaman okuduğumu ya da okuyup okumadığımı bilmesine gerek yok. aynı şey benim için de geçerli, insanların whatsapp'ta ne yaptığıyla ilgilenmiyorum.

kafası en rahat insan. bu rahatlığa erişemedim malesef.

telefon 7/24 elinde olmasına rağmen 'ya pardonnn görmemişim' diyen insanla aynı insandır.

kafasında her şeyi bitirmiş insan

kendini gizemli göstermeye çalışan insan hareketleri

hayattan beklentisi kalmayıp köşesinde kendi kendine yaşayan insan bence

her zaman gördü de cevap vermedi mi yoksa görmedi mi diye düşündüren insan tipidir. beni ikilemde bıraktıkları için nefret ederim kendilerinden

ne merak ettiğim biri var ne de merak edileyim istiyorum öyle kafam rahat yaşıyorum.

gerçek huzuru keşfetmiş insandır.

son görülme kimseyi ilgilendirmez. lakin mavi tik önemli, cevap yazması gerekmez, görmesi yeterli olur. eğer gönderilen mesajları görmek istemiyorsa, ilgili kişiyi kolaylıkla engelleyebilir.

kendini gizemli hisseden özenti, takıntılı ruh hastası

sürekli mesaj atıp darlayan bilimum aile bireylerini ve akrabaları savuşturmak istiyor olabilir.

bu duruma bu kadar dikkat eden insanlar beni ürkütüyor. size ne yani

ikisi de kapalı, her şey kapalı, mümkün olsa çevrimiçi görünme özelliğini de kapatırdım, bir ara gelmişti oha demiştim çok iyi özellik. kafam felaket rahat, çünkü bazı sosyal yüklerden beni kurtarıyor. mesela wpye girmişsin ama cevap vermemişsin neden cevap vermedin? canım istemedi, o an müsait değilim, yazdığın şey hoşuma gitmedi, gerekli görmedim, ruh halim müsait değil, canım belki o an konuşmak istemiyor? hesap mı vereceğiz kardeşim? hayatımızda yeterince endişe yokmuş gibi bir de bu sosyal mecrada karşımdaki ne düşünür, konuşmak istemediğimi mi düşünür, bana gönül mü koyar diye endişelendiğimiz durumlar yaratıyor ayrıca. neyse gereksiz gerildiğim başka bir an..
kısacası ayıp olmasın diye o an samimiyetsiz de olsa içinden gelmese de karşı tarafa cevap verme ya da trip yememek için karşılanması gerekilen bazı beklentileri karşılama gibi yüklerden beni kurtardığı için aşırı sevdiğim özelliklerdir. çünkü bu yükler olduğunda iletişimin doğal sürecini olumsuz etkilediğini ve iletişimin samimiyetsizleştiğini hissediyorum ki bu beni üzer. neyse günün sonunda bu haliyle kafam felaket rahat, iyi ki varlar.