sözlük yazarlarının travmaları

ilkokula giderken eurovision'da ruslana'nın birinci olduğu geceden sonra karar vermiştim... büyüyünce ruslana olacaktım... ertesi gün okula gider gitmez teneffüste şarkı yarışmalarında ''banane lan ruslana ben olacağım...'' diyerek tüm sınıfı inleten birine dönüştüm. kavgalar ettim bunun için...

ertesi seneye kadar kimse ruslana olma cesaretini gösteremedi... sonra öğretmenimizin tayini çıktı, ilk kez öğretmenlik yapacak birisi geldi başımıza... kadını daha gördüğüm ilk gün bile sevmemiştim... şimdi bile nefret ediyorum ondan... ebru hoca... allah seni kahretsin ebru...

aylar geçti, yıl sonu münazaraları için gösteri yapmak istedi, neden? çünkü eksik kalamaz... sınıfımızın yıllardır mustafa sandal'ı vardı, hande yener'i, nil karaibrahimgil'i, ismal yk'sı da hazırdı... sonra öğretmen sınıfın en itici, en sevmediğim kızını seçti ve ona ruslana olmasını söyledi... ben itiraz edince ''hayır, sen gülşen olacaksın...'' dedi bana.

''hayır, ben ruslana olmak istiyorum...'' diye ağlasam da bana mı demedi kadın... gitti şevval'i ruslana yaptı.

o gün ruslana olamadığım için büyüyünce kendimi interpollere, manifest'lere, slowdive'lara, ozean'lara vurdum... belki de katy perry'ler, dua lipa'lar, sabrina carpenter'lar, anathema'lar, woods of ypres'lar, shamrain'ler dinleyip tüm gün musmutlu dolaşacaktım...

elimden aldın bunu ebru hoca...