sus lan deme dürtüsünün giderek kontrolden çıkması
başlık "sehpadaki midi klavye" tarafından 27.09.2026 04:50 tarihinde açılmıştır.
1.
yıllardır önceleri içimden, sonraları öksürür gibi yaparak, son zamanlarda da hapşırırmış gibi yapıp insanlara ''sus lan'' diyorum.
başlarda gerçekten konuşmalardaki gereksiz ayrıntıları dinlerken yapmak istemiştim bunu... sonra kafamda konuşmanın ortasında sus lan diye bağırarak komik bi an yaratarak eğlenceli hale getirdim ama size yemin ediyorum ki bu olay bende bi bağımlılığa dönüştü... insanlarla yüz yüze muhabbet edemiyorum artık ben, bir konuşmada en az bir kere sus lan demeyince kendimi parçalama noktasına geliyorum... gözlerim kararıyo, kalp ritmim hızlanıyo, dişlerimi falan sıkıyorum... kendimi sıkıyorum, hani korkuyorum allah korusun çişim falan olsa yapıcam öyle bi sıkış...
bu kısım minik fısıltılarla başladı, şimdilerde öksürür gibi hafif yüksek bi tonla devam ediyo ama bu artık bana yetmiyo, ileride bi şekilde normal ses tonuyla sus lan diyecek bi hile bulacağım... mesela birisi markete gittiğini söylediği an elimi omzuna koyup ''sus lan biliyorum markete gittiğini eheheh'' diyerek konuyu yumuşatırım diye düşündüm ama ya bu da bana yetmezse? ya bağırmam gerekirse ne yapacağım ben?
hatta bunun için insanlarla konuşmadan önce prova yapmaya başladığımı bile hayal edebiliyorum... aynanın karşısına geçip farklı tonlarda “sus lan” demek... doğal mı oldu, fazla agresif mi, komik mi, karşı taraf bunu şaka olarak mı algılar yoksa hayatımın son konuşması mı olur diye değerlendirmek... yarından itibaren bunu kontrollü şekilde söylemenin yollarını araştıracağım... uyanır uyanmaz...
şimdilik kafamda şiddetli öksürüğün içine yerleştirmek, viking metal dinleyicisi hapşırmasıyla söylemek, burnumu çekerken denemek var...
beni korkutan ne biliyo musunuz? karşımdaki insanın ne anlattığını dinlemekten çok, ne zaman sus lan diyeceğimi düşünmeye başlamak...demek ki bağımlılık böyle bi şey... insan önce gereksiz bulduğu bi şeye tepki olarak başlıyo, sonra gereksiz bulduğu o şey olmasa bile tepkisiniı üretmeye devam ediyo... insan psikolojisi ne tuhaf ya...
şimdi ''sus lan...'' pratikleri yaparak uyumaya gideceğim... rahatsız etmeyen, samimi ve hatta yer yer sempatik bulunacak o tonu bularak uyuyacağım... uyuyabilirim umarım...
başlarda gerçekten konuşmalardaki gereksiz ayrıntıları dinlerken yapmak istemiştim bunu... sonra kafamda konuşmanın ortasında sus lan diye bağırarak komik bi an yaratarak eğlenceli hale getirdim ama size yemin ediyorum ki bu olay bende bi bağımlılığa dönüştü... insanlarla yüz yüze muhabbet edemiyorum artık ben, bir konuşmada en az bir kere sus lan demeyince kendimi parçalama noktasına geliyorum... gözlerim kararıyo, kalp ritmim hızlanıyo, dişlerimi falan sıkıyorum... kendimi sıkıyorum, hani korkuyorum allah korusun çişim falan olsa yapıcam öyle bi sıkış...
bu kısım minik fısıltılarla başladı, şimdilerde öksürür gibi hafif yüksek bi tonla devam ediyo ama bu artık bana yetmiyo, ileride bi şekilde normal ses tonuyla sus lan diyecek bi hile bulacağım... mesela birisi markete gittiğini söylediği an elimi omzuna koyup ''sus lan biliyorum markete gittiğini eheheh'' diyerek konuyu yumuşatırım diye düşündüm ama ya bu da bana yetmezse? ya bağırmam gerekirse ne yapacağım ben?
hatta bunun için insanlarla konuşmadan önce prova yapmaya başladığımı bile hayal edebiliyorum... aynanın karşısına geçip farklı tonlarda “sus lan” demek... doğal mı oldu, fazla agresif mi, komik mi, karşı taraf bunu şaka olarak mı algılar yoksa hayatımın son konuşması mı olur diye değerlendirmek... yarından itibaren bunu kontrollü şekilde söylemenin yollarını araştıracağım... uyanır uyanmaz...
şimdilik kafamda şiddetli öksürüğün içine yerleştirmek, viking metal dinleyicisi hapşırmasıyla söylemek, burnumu çekerken denemek var...
beni korkutan ne biliyo musunuz? karşımdaki insanın ne anlattığını dinlemekten çok, ne zaman sus lan diyeceğimi düşünmeye başlamak...demek ki bağımlılık böyle bi şey... insan önce gereksiz bulduğu bi şeye tepki olarak başlıyo, sonra gereksiz bulduğu o şey olmasa bile tepkisiniı üretmeye devam ediyo... insan psikolojisi ne tuhaf ya...
şimdi ''sus lan...'' pratikleri yaparak uyumaya gideceğim... rahatsız etmeyen, samimi ve hatta yer yer sempatik bulunacak o tonu bularak uyuyacağım... uyuyabilirim umarım...
devamını gör...
2.
devamını gör...