1.
serinin en kötü kitabı. yalnızca asıl üçlemeyi değil, öteki rüzgar'ı, yerdeniz öyküleri'ni falan da koyuyorum, hakikaten okuması ızdırap. hem ged'in razı olduğu düşüklüğün sinir bozucu hale gelmesinden hem de tenar'ın harcanmış potansiyelinden.
le guin yaşlılık üzerine daha düşük tempolu bir roman kaleme almak istemiş olabilir. bununla derdim yok, düşük tempoysa, olay değil kesitse, "her yerden çok uzakta"yı bayıla bayıla okumuş bir hayranıyım ve hala, iki karaktere de yazık ettiğini düşünüyorum. sonraki kitapta toparlıyor. bu kitaptaki ged ne bir önceki, ne sonrakinden alakasız. kendi içine de sinmemiş demek ki. (evet, içine sinmediği kitapları olduğunu le guin bizzat söylüyor zaten.)
roman bir iç yolculuk, geçmişle, unutulmuş ve tekrar hatırlanan tutkularla hesaplaşma ama "o şimdi daha büyük bir krallığı yönetiyor" gibi muhteşem bir çözülümle taban tabana zıt.
hakkını yemeyelim, hala güzel bir kitaptır:
ogion'un "ı lost my hawk" dediği sahne inanılmazdı, garip gelebilir ama "ismin yehavud"a yakın bir etki yaptı bende, gözlerim doldu. o sessiz, çok da umursamaz görünen adamın ged'i ömür boyu izlediğini, en uzak sahil'de öldüğünü sandığını, bunu dehşetini, ızdırabını bir cümlede anlıyoruz. bilemem ama herhalde, babalık bir ömür böyle bir şey.
ayrıca, spoiler ama çok da değil: "segoy" ne alaka? uymuyor mitolojisine. dediğim gibi, kadın tutturamamış bunu parçalarını.
le guin yaşlılık üzerine daha düşük tempolu bir roman kaleme almak istemiş olabilir. bununla derdim yok, düşük tempoysa, olay değil kesitse, "her yerden çok uzakta"yı bayıla bayıla okumuş bir hayranıyım ve hala, iki karaktere de yazık ettiğini düşünüyorum. sonraki kitapta toparlıyor. bu kitaptaki ged ne bir önceki, ne sonrakinden alakasız. kendi içine de sinmemiş demek ki. (evet, içine sinmediği kitapları olduğunu le guin bizzat söylüyor zaten.)
roman bir iç yolculuk, geçmişle, unutulmuş ve tekrar hatırlanan tutkularla hesaplaşma ama "o şimdi daha büyük bir krallığı yönetiyor" gibi muhteşem bir çözülümle taban tabana zıt.
hakkını yemeyelim, hala güzel bir kitaptır:
ogion'un "ı lost my hawk" dediği sahne inanılmazdı, garip gelebilir ama "ismin yehavud"a yakın bir etki yaptı bende, gözlerim doldu. o sessiz, çok da umursamaz görünen adamın ged'i ömür boyu izlediğini, en uzak sahil'de öldüğünü sandığını, bunu dehşetini, ızdırabını bir cümlede anlıyoruz. bilemem ama herhalde, babalık bir ömür böyle bir şey.
ayrıca, spoiler ama çok da değil: "segoy" ne alaka? uymuyor mitolojisine. dediğim gibi, kadın tutturamamış bunu parçalarını.
devamını gör...
2.
yerdeniz serisinin dördüncü kitabı ve 220 sayfa. diğer üç kitap için sırasıyla şu başlıklara bakınız. yerdeniz büyücüsü (kitap), atuan mezarları, en uzak sahil. dördüncü kitap da en az diğerleri kadar akıcı. of hepsi aynı işte. bir günde bitirmek isteyip bizi kör edecek kadar insanı kendine bağlıyor. göz sağlığımıza kurulmuş bir komplo bu seri. hani kitaplar sağlığa zararlı değildi? neyseee.
bu kitapta yine bir yeni karakter var. tehanu. onu çok çok sevdim. umarım kalan iki kitapta yine karşımıza çıkar.
atuan mezarlarından kurtardığımız tenar bu kitapta karşımıza goha hanım olarak çıkıyor. evlenmiş, çocukları olmuş, kocayı gömmüş ve çiftliğini yürütüyor. bir gün kapısına gelen bir yabancı ona bir çocuğun haberini getiriyor. çocuğa işkence etmişler ve ateşe atmışlar. ölmek üzere olan çocuğu kurtarıp iyileşmesi için çabalıyorlar. iyileşiyor da zaten ama o halde yaşamak hiç kolay değil. çocuğun ne kadar özel olduğunu ise kitabın sonlarına doğru daha iyi anlıyoruz.
peki bizim çevik atmaca nerde diyecek olursanız çocukluğunda yaptığı gibi keçi güdüyor. aayyy bayıldım burda, içime fenalıklar geldi. saçımı başımı yoldum. tamam artık büyücü olmayabilirsin ama bunu bu kadar büyütmek, dünya başıma yıkıldı diyip herkesten kaçmak nedir. neyse ki kitabın sonlarına doğru biraz sosyalleşti de benden iyi bir sopa yemekten kurtuldu.
beşinci kitapta ne olacak, ged eski haline dönecek mi, tehanu neler yapacak çok merak ediyorum. tehanu konusunda büyük ümitlerim var. bir sonraki kitapta kör olmak için sizlere veda ediyorum. hoşçakalın.
bu kitapta yine bir yeni karakter var. tehanu. onu çok çok sevdim. umarım kalan iki kitapta yine karşımıza çıkar.
atuan mezarlarından kurtardığımız tenar bu kitapta karşımıza goha hanım olarak çıkıyor. evlenmiş, çocukları olmuş, kocayı gömmüş ve çiftliğini yürütüyor. bir gün kapısına gelen bir yabancı ona bir çocuğun haberini getiriyor. çocuğa işkence etmişler ve ateşe atmışlar. ölmek üzere olan çocuğu kurtarıp iyileşmesi için çabalıyorlar. iyileşiyor da zaten ama o halde yaşamak hiç kolay değil. çocuğun ne kadar özel olduğunu ise kitabın sonlarına doğru daha iyi anlıyoruz.
peki bizim çevik atmaca nerde diyecek olursanız çocukluğunda yaptığı gibi keçi güdüyor. aayyy bayıldım burda, içime fenalıklar geldi. saçımı başımı yoldum. tamam artık büyücü olmayabilirsin ama bunu bu kadar büyütmek, dünya başıma yıkıldı diyip herkesten kaçmak nedir. neyse ki kitabın sonlarına doğru biraz sosyalleşti de benden iyi bir sopa yemekten kurtuldu.
beşinci kitapta ne olacak, ged eski haline dönecek mi, tehanu neler yapacak çok merak ediyorum. tehanu konusunda büyük ümitlerim var. bir sonraki kitapta kör olmak için sizlere veda ediyorum. hoşçakalın.
devamını gör...